vrijdag 1 oktober 2010

Besluitvormende vergadering 28 september 2010: overpeinzingen na afloop

De agenda voor de besluitvormende vergadering van dinsdag 28 september bevatte zoals altijd 3 categorieën punten. Allereerst de huishoudelijke zaken zoals vaststellen agenda; vragen, algemeen spreekrecht en vaststellen besluitenlijsten. Vervolgens de zogenaamde A-punten. Van deze punten wordt verondersteld dat zij zodanig zijn voorbereid dat er geen discussie meer nodig is. Het zijn hamerstukken, althans dat is de bedoeling. Tot slot de B-punten. Daarover moet de raad discussiëren en uiteindelijk een besluit nemen. Één van deze punten was de vaststelling van de notitie “vernieuwend vergaderen” en het vergaderschema voor 2011. Dit punt was voor de vakantie en in de voorbereidende vergadering al kort besproken en ik heb mijn mening daarover ook al uitbundig beschreven.

Je mag rustig zeggen dat de gedachte over vernieuwend vergaderen gedurende de hele vergadering op de achtergrond meespeelde. Ik heb daaruit de conclusie getrokken dat we er met het vaststellen van de notitie en het vergaderschema nog lang niet zijn. Zoals dhr. Smulders van Trots op Nederland in de voorbereidende vergadering al zei: alles staat en valt met de uitvoering.

Laten we de vergadering maar eens doorlopen in het licht van een vernieuwd besluitvormingsproces. Want daar zou het over moeten gaan. Vergaderen is daarvan niets meer en minder dan een onderdeel.

Algemeen
De wethouders waren deze keer naar de hoek van de zaal verbannen. Zij mochten niet meedoen. Eindelijk werd daarmee rechtgedaan aan één van de belangrijkste bepalingen in het dualisme. Dat de wethouders tot nu toe meer of minder vrolijk aan de vergadering deelnamen had natuurlijk wel een reden. De stukken waren vaak dermate onvolledig voorbereid, ook na de voorbereidende vergadering, dat nadere informatie tijdens de besluitvormende vergadering nodig was. En daarbij heb je de wethouders natuurlijk nodig. De wethouders waren er nu niet, maar de voorbereiding was niet anders dan gebruikelijk. Dat leidde wel tot probleempjes. Gelukkig hield de voorzitter consequent de wethouders aan de kant ondanks dat bij verschillende punten de verleiding om een wethouder te raadplegen toch te groot werd.

Vaststellen Agenda
Keerpunt 2010 had tijdens de voorbereidende vergadering al gevraagd het rumoer over kermis en markt op de agenda te zetten. De toenmalige voorzitter verwees het punt echter naar de besluitvormende vergadering omdat de wethouder niet lang genoeg aanwezig kon zijn. Dat zou weliswaar een vervuiling van de besluitvormende vergadering zijn, maar wel gebruikelijk. Mevrouw Schuts kwam dus volgens afspraak opnieuw met het voorstel dit punt te bespreken. Maar nu was de wethouder weliswaar lijfelijk aanwezig, maar niet als deelnemer aan de vergadering.
Toch maar (in het wilde weg) praten, de wethouder alsnog laten reageren of de zaak –en dan goed voorbereid- naar een volgende cyclus verwijzen? Harrie de Greeff wees er nog op dat eigenlijk alleen spoedeisende zaken aan de agenda konden worden toegevoegd en daar was hier toch geen sprake van. Gelukkig werd besloten de kwestie niet te bespreken. Daarmee werd mevrouw Schuts wel een beetje voor schut gezet, maar een zinloze discussie met ondoordachte uitspraken vermeden. Dit temeer omdat dezelfde avond de wijkraad dit onderwerp met bewoners en ondernemers in de binnenstad besprak. Die informatie is natuurlijk ook van belang.

Vragen
Er kwamen nog wat vragen aan de orde, maar vanwege de ontbrekende wethouders zou er geen sprake zijn van antwoorden. Die moeten nu schriftelijk komen. Voor het publiek gaan de vragen daarmee de mist in. Over de behandeling van vragen, een belangrijk instrument voor parlementariërs, heb ik het al eerder gehad. Bij voorkeur schriftelijk indienen, op de website van de gemeente plaatsen met de antwoorden en daarna eventueel behandelen in de voorbereidende vergadering of wat daarvoor in de plaats komt. Mondelinge vragen alleen in die vergadering. Op de agenda van de besluitvormende vergadering geen vragen, tenzij het de bedoeling is een wethouder ter verantwoording te roepen met een motie van afkeuring, treurnis of zelfs wantrouwen als eventuele consequentie. Maar dat kan worden gerangschikt onder “spoedeisende zaken” en dus op het laatste moment nog worden toegevoegd.

Spreekrecht
Naar mijn mening schiet dit standaard agendapunt al lang tekort als inbreng vanuit de burgers. Het is te beperkt en de invloed is nagenoeg nihil. De invloed van de burgers hoort onderdeel van de voorbereiding te zijn. Tijdens de besluitvormende vergadering behoren burgers dan ook geen argumenten meer aan te dragen. Het bepleiten van hun zaak dient via de politieke partijen te gebeuren. Daar moet dan wel tijd voor zijn.

Kortom het spreekrecht in de besluitvormende vergadering dient te vervallen. Hooguit zou een laatste dramatisch appèl op de raad in uitzonderingsgevallen denkbaar zijn. Toch was het juist deze avond de eerste keer dat ik vond dat het goed was dat er werd ingesproken. Hier fungeerde het inspreekrecht als een bestuurlijke airbag. Een advocaat sprak over nota bene een A-stuk waarover dus eigenlijk geen discussie meer mogelijk was. Ik heb hem later gevraagd waarom hij niet in de voorbereidende vergadering had gesproken. Als het voorstel werkelijk als A-stuk zou worden beschouwd zou zijn inbreng zinloos zijn. Zijn antwoord was verbazingwekkend. Hij en zijn cliënt wisten gewoon niet dat het voorstel aan de orde zou komen. Toevallig had hij het deze week ergens gelezen. Weer een aandachtspunt voor “vernieuwend vergaderen”. In het verleden was het ook in Grave standaardprocedure dat betrokkenen bij een voorstel op de hoogte werden gesteld van de behandeling in de raad en de wijze waarop zij daar nog invloed op zouden kunnen hebben. Op de zaak zelf (automatenverordening) kom ik zo nog even terug.

Besluitenlijst
Doordat Keerpunt 2010 er nadrukkelijk heeft gevraagd wordt onderzocht of de verkiezing en de benoeming van een vertegenwoordiger van de Euregio correct is verlopen. Misschien herinnert u zich dat ik al enkele malen heb betoogd dat het niet het geval was. Op zich niet zo’n drama, maar het benadrukt wel weer hoe belangrijk juiste procedure en formulering van besluiten is. Daarbij moet ook niet worden vergeten dat besluiten makkelijk teruggevonden moeten kunnen worden.

Van de totale vergadertijd van 1 uur en 30 minuten nam dit huishoudelijke gedeelte 27 minuten in beslag.

De A-stukken
Aangezien A-stukken A-stukken zijn omdat er niet over gepraat hoeft te worden zou je verwachten dat de behandeling van dit gedeelte van de raad niet langer zou hoeven duren dan de voorzitter nodig had om het besluit voor te lezen en een klap met de hamer te geven. Van Piet Vollenberg kon worden veracht dat dit vrij senl zou kunnen.

Het tegendeel was het geval. Over alle voorstellen in deze categorie was nog een uitgebreide discussie nodig. De oorzaak was natuurlijk dat het presidium, dat de agenda immers vaststelt. al of niet bewust een volkomen verkeerde inschatting heeft gemaakt. Vreemd is dat leden van het presidium, die zelf hadden vastgesteld dat geen discussie nodig was vrolijk aan die discussie deelnamen. De fout is natuurlijk dat deze stukken niet in de voorbereidende vergadering aan de orde zijn geweest. Aan het eind van de bespreking in zo’n vergadering kan pas blijken of de raad het voorstel voldoende voorbereid vindt en dat geen politieke discussie meer nodig is. De heer Bos merkte dat ook op al noemde hij het geen fout.

De oplossing in het kader van “vernieuwend vergaderen” is natuurlijk simpel: alle raadsvoorstellen in de voorbereidende vergadering aan de orde stellen en daarna pas het onderscheid A en B stukken maken. In de besluitvormende vergadering moet dan streng de hand worden gehouden aan de discipline: niet meer over praten! Nu was het toch nog noodzakelijk dat de wethouders af en toe toch een duit in het zakje deden. Helaas is die inbreng niet in de opname terug te vinden.

Over de 3 hamerstukken werd zo toch nog 49 minuten gesproken. Dat is meer dan de helft van de vergadering. De voorzitter noemde dit dualisme in optima forma. Hij zei ook nog “ik weet niet hoe u er over denkt”. Ik vind dat dit niets met dualisme te maken heeft, maar alles met een slechte opzet van de vergaderingen.
Nog een paar opmerkingen over de drie punten.

Speelautomatenverordening
Een Graafse ondernemer had gevraagd zo’n verordening vast te stellen zodat hij daarna op grond van die verordening een vergunning voor zo’n hal zou kunnen aanvragen. Het college stelde voor dit niet te doen. Daardoor kan er überhaupt geen automatenhal in Grave komen. Als de vergadering was verlopen zoals bedoeld zou de raad hier geen woord aan vuil hebben gemaakt. Of het dank zij de inspreker is of dat de raad gewoon over alle stukken praat weet ik niet, maar juist over dit stuk ontspon zich een principiële discussie. En dat is precies de bedoeling van het dualisme. Jammer alleen dat de aanvrager niet in de gelegenheid is geweest zijn standpunt en ideeën rechtstreeks aan de raad kenbaar te maken. Je kunt als bestuurder niet volstaan met je eigen visie over speelautomaten en de gevaren daarvan. Het is een maatschappelijke ontwikkeling en als bestuurder moet je daar richting aan geven. Het alleen maar weigeren van het treffen van een regeling is een vorm van struisvogelpolitiek. Daarmee houd je de ontwikkeling niet tegen. Verschuilen achter het motief dat er in de regio voldoende mogelijkheden zijn is zonder nadere onderbouwing evenmin verantwoord. De advocaat van de aanvrager heeft daar al wat opmerkingen over gemaakt.

Verordening naamgeving en nummering adressen.
Bij dit punt kwam nog even de gebrekkige communicatie tussen gemeentebestuur en bevolking aan de orde.

Wijziging legesverordening
Aan dit punt moest zelfs een schorsing en een amendement te pas komen. Uiteindelijk werd het amendement weer ingetrokken en maar conform het voorstel besloten. Ik vond wel dat mevrouw de Zoeten gelijk had. Als een door de gemeente verstrekte vergunning uiteindelijk door de rechter nietig wordt verklaard heeft de gemeente natuurlijk kosten gemaakt voor de verdediging bij de rechter. Die wil men op de aanvrager van de vergunning verhalen door hem minder leges terug te betalen dan wanneer de gemeente de vergunning direct had geweigerd. Een bezwaarmaker tegen een vergunning moet eerst naar het college met zijn bezwaar en als zijn bezwaar daar niet wordt gehonoreerd kan hij naar de rechter. Ik kan mij niet voorstellen dat de WABO ook inhoudt dat bezwaarmakers rechtstreeks naar de rechter kunnen. De rechtzaak is dus een zaak tussen bezwaarmaker en gemeente. Daar staat de aanvrager buiten. De kosten kunnen dan ook niet op hem of haar worden verhaald. Het kan best zijn dat ik ergens in deze redenering de plank heb misgeslagen, maar de behandeling in de raad heeft mij niet van mijn mening afgebracht. Voor mij en waarschijnlijk alle potentiële vergunningaanvragers is een goede voorlichting over het financiële risico dat zij lopen als hun buurman naar de rechter loopt van belang. Dus weer communicatie.

Wijzigingen verordeningen met allerlei afkortingen.
Nu bleek dat verzuimd was de werkgroep minima om advies te vragen. Trots op Nederland kan wel stellen dat die werkgroep ook ongevraagd advies mag geven, maar ik denk dat die werkgroep helemaal niet wist (net zo min als de raadsleden vermoed ik) dat dit punt op de agenda zou komen. En uit het niets advies geven is wel heel erg moeilijk. Het zou mij niet verbazen wanneer bij alle wisselingen in het stadhuis de werkgroep gewoon zoek is geraakt.

Er kwam bij dit agendapunt nog wel een ander aspect naar voren dat een rol speelt bij het nadenken over het besluitvormingsproces. Keerpunt 2010 vroeg de besluitvorming over dit agendapunt uit te stellen totdat het advies van de werkgroep alsnog zou zijn ontvangen. De meerderheid van de raad vond echter dat de bezwaren van uitstel groter waren dan het ontbreken van het advies. Dat is een meerderheidsbesluit dat in een democratie dient te worden gerespecteerd. VPGrave trok dan ook de juiste conclusie door alsnog voor te stemmen. Keerpunt 2010 stemde toch tegen. Dat zou alleen hebben gekund als men ook inhoudelijke bezwaren had tegen de verordeningen. Maar daar heb ik niets over gehoord. Een punt dat ook speelt bij het besluiten na verworpen amendementen. Een zaak van nadere overdenking.

En dan nu eindelijk de B-stukken, waarover de raad gaat discussiëren en waar het publiek voor komt. Het ging over 2 stukken, waaronder de werkwijze van de raad zelf. Dat zou wel eens een latertje kunnen worden. Mis dus. Deze 2 punten werden in 14 minuten afgewerkt. Toch nog maar en paar opmerkingen.

Erfgoedverordening.
De discussie werd begonnen door dhr. Reynen die direct voorstelde tot stemming over te gaan. Volgens hem was het dus een A-stuk. Van Geest wou echter ruimte om complimenten uit te delen, hetgeen hij naar eigen bewoording ook al in de voorbereidende vergadering had gedaan, net als zijn opmerkingen over het beleid. Daarmee herhaalde hij hetgeen in de voorbereidende vergadering was gezegd. En laat dat nu net het grootste bezwaar zijn dat tegen commissievergaderingen wordt aangevoerd. Ik heb trouwens al eerder gezegd dat dit herhalen meer te maken heeft met het gedrag van raadsleden dan het vergadersysteem. Om niet zelf in herhalingen te vallen zal ik het maar niet meer hebben over communicatie rond dit punt. Ik ben wel benieuwd wat de reactie zal zijn van degenen wier eigendom tot ensemble wordt verklaard.

Notitie Vernieuwend Vergaderen
Eigenlijk was van enthousiasme over dit stuk niets te merken. Mevrouw van Zoeten zei bij het begin van de discussie al dat zij tegen zou stemmen. De heer Reynen was direct eigenlijk tegen maar zou de zaak niet blokkeren door tegen te stemmen. Heel nadrukkelijk werd afgesproken de gang van zaken al na een jaar te evalueren. Daarmee gaf de raad al te kennen er zelf ook weing vertrouwen in te hebben. Leuk vond ik dat Reynen en Leurs hun standpunt baseerden op informatie over de werkwijze in Boxmeer. Alleen was die informatie tegenstrijdig. Dan ga je toch alvorens te besluiten eerst na wat wel waar is? Voor het overige kan ik alleen maar weer in herhalingen vallen. De heer Peters zorgde er voor dat ik mij toch met dit slechte besluit kan verzoenen. Hij stelde voor om alvorens met deze wijze te beginnen eerst aan de orde te stellen hoe er mee moet worden omgegaan. Dat deed mij denken aan de TV-serie “Schone schijn”. Daar weet een figuur met de naam Onslow hoe hij een krikkemikkerig TV-toestel toch aan de praat krijgt: hij geeft er een flinke klap op.

Alles bij elkaar was het voor mij een bijzonder leerzame avond.

maandag 27 september 2010

Voorbereidende vergadering 21 september 2010

De vergadering heb ik zelf niet bijgewoond. Gelukkig was de opname al op de site beschikbaar. Dat is werkelijk prima geregeld. Het leuke van zo’n opname is dat je, net als bij TV-uitzending van een voetbalwedstrijd belangrijke momenten nog even in een herhaling kunt afluisteren. Dat is vaak verduidelijkend, maar ook dikwijls onthutsend.

Alvorens de 2 “hete” onderwerpen: Arsenaal en “vernieuwend vergaderen” aan de orde te stellen een paar opmerkingen over de standaard agendapunten: vaststellen agenda en ingekomen stukken. In beide gevallen kwam Keerpunt 2010 met opmerkingen waarop in mijn ogen toch wat vreemd werd gereageerd.

Allereerst hadden Keerpunt 2010 en naar ik meen ook anderen gevraagd om de kermis en markt nog op de agenda te plaatsen. Logisch dan ook dat werd gevraagd hoe dat nu zat. De voorzitter deelde als antwoord mee dat dit onderwerp op de agenda van de besluitvormende vergadering zou komen omdat de betrokken wethouder deze avond om 21.00 weg moest. Het was natuurlijk eleganter geweest om dat aan de verzoekers mee te delen. Het college maakt immers dikwijls genoeg gebruik van de gelegenheid om op het laatste moment nog informatie aan de raadsleden te verstrekken. Helemaal mooi werd het dat aan mevrouw Schuts werd meegedeeld dat zij bij de vaststelling van de agenda voor 28 september opnieuw zou moeten vragen het punt op de agenda te zetten. Vreemde gang van zaken. En dan zal ik maar niet meer opmerken dat de besluitvormende vergadering weer wordt vervuild en de wethouder zich weer in de strijd moet mengen. Dat niet alleen de wethouder maar iedereen om 21:00 uur kon vertrekken was natuurlijk niet te voorzien, maar wel geinig.

Over de wijze waarop informatie over ingekomen stukken werd gegeven heb ik al eerder opmerkingen gemaakt. Kennelijk was dit punt in het presidium aan de orde geweest. Blijkbaar verlopen ook die vergaderingen ietwat chaotisch want er bleken door diverse deelnemers aan die bijeenkomst verschillende opvattingen te zijn over wat was afgesproken. Helemaal bont werd het voor mij toen werd aangevoerd dat het systematisch verstrekken van informatie over de behandeling van ingekomen brieven teveel ambtelijke inzet zou vergen. Als dat waar is – en dat kan ik niet geloven- moet het heel eenvoudig zijn om in een stadhuis een ingekomen stuk spoorloos te laten verdwijnen. Wordt vervolgd.
Dan nu van de huishoudelijke naar de inhoudelijke zaken:


Het Arsenaal.
In de voorbespreking van dit onderwerp was ik positief over het feit dat Jan des Bouvrie een inbreng mocht hebben. Zijn informatie aan het begin, die zonder de plaatjes natuurlijk wat aan kracht inboette bracht niet veel nieuws. Duidelijk was wel dat de zaak ook bij hem nog lang niet is uitgekristalliseerd. Zoals ook enkele raadsleden ook al opmerkten zijn starterswoningen niet uitgesloten, maar wel onwaarschijnlijk. Nou ja, eigenlijk is niets uitgesloten en zijn er in de discussie alleen kanttekeningen geplaatst en ideeën aangedragen.

Het mooiste voorbeeld vond ik de nabrander van VVD-er Bos om ook een conferentiecentrum als optie mee te nemen. Doen we was de logische reactie van de wethouder.

Herhaalde malen wees de wethouder er op dat de raad de kaders moet aangeven. En daarbinnen moet het college dan opereren. Maar wat werd aangedragen mag je wel suggesties noemen over wat wel en niet kan, maar randvoorwaarden of kaders kon je dat echt niet noemen. Kaders voor ruimtelijke ontwikkelingen leg je vast in bestemmingsplannen en aanverwante regelingen en dan ben ik weer bij mijn opmerking dat de raad zich deze ellende zelf op de hals heeft gehaald door nog steeds geen bestemmingsplan voor de hele binnenstad te ontwikkelen. Een bestemmingsplan hoor je vooraf op te stellen en niet achteraf.

Ik vond daarom het gelamenteer over het verloederende Arsenaal en de noodzaak daar nu werkelijk iets aan te doen wat hypocriet. Raad had daar dan zelf wat aan gedaan. Al was het alleen maar door prioriteit te geven aan het bestemmingsplan binnenstad. Nu star vasthouden aan de prioriteitenlijst klinkt wel stoer, maar kan natuurlijk niet. Wat dat betreft had de wethouder groot gelijk. Ook heeft hij gelijk dat regeren vooruitzien is. Ik kan nu wel klagen dat er geen bestemmingsplan is, maar dat is nu eenmaal een feit en Jan des Bouvrie moet wel verder kunnen. Hoe dat volgens mij zou kunnen heb ik vorige keer al aangegeven. Het komt neer op het alsnog opstarten van het bestemmingsplanproces, maar dan tegelijk met alle hoofdrolspelers. Zo tussen neus en lippen door heb ik in de opname gehoord dat er een recent DPO is en dat er ook een woningmarktonderzoek heeft plaatsgevonden. Terecht dat raadsleden dan ook opmerkten dat je dan niet aan iedere ontwikkelaar opnieuw moet vragen dergelijke studies te laten verrichten. Dat is geld verspillen en bovendien moeten ambtenaren –al dan niet ingehuurd- een aantal malen soortgelijke rapporten bestuderen. Aan ambtelijke tijd is kennelijk gebrek.

Enkele opmerkingen tussendoor:
Van Geest merkte terecht op dat J.d.B indertijd het Arsenaal voor een schappelijke prijs heeft gekocht omdat er geen woningen in zouden komen. Wat daarbij moet worden vermeld is dat de gemeente het Arsenaal om dezelfde reden een schappelijke prijs aan het rijk heeft betaald. Daarom was in het koopcontract met het rijk ook een kettingbeding opgenomen. Jacques Leurs wees daar in zijn laatste weblog nog op. Waarom dat kettingbeding niet is doorvertaald in de koopovereenkomst met Jan des Bouvrie is ook voor mij een raadsel.

Op zich is er dan ook echt wel aanleiding om te proberen een financiële bijdrage te vragen als het bestemmingsplan wordt verruimd. Dan moet wel nog worden nagegaan of die opbrengst niet direct weer door het rijk wordt opgeëist. Wat nu al is betaald was een boete voor het niet opnemen van het kettingbeding.

Ook werd als randvoorwaarde genoemd dat het Arsenaal voor het publiek toegankelijk moest zijn want het is een monument. Mij werd niet helemaal duidelijk wat daarmee werd bedoeld. Er zijn in Grave genoeg monumenten die ook niet voor het publiek toegankelijk zijn. De kerken zijn open als er een kerkdienst is en eigenaren van monumentale panden zullen op hun verjaardag best gasten ontvangen en klanten zijn tijdens openingstijden van monumentale winkels natuurlijk ook welkom. Grave heeft indertijd bewust afgezien van aankoop van het Arsenaal voor publieke functies en ook is het niet in beeld geweest als cultureel centrum. Of komt hier weer de oude discussie over het steegje van de Boreel de Mauregnaultstraat naar de Elisabethstraat in beeld?

Een beetje heb ik genoten van de onderhuidse discussie over hetgeen er moest gaan gebeuren.

De raad vond unaniem dat je op basis van dit stuk geen beslissing zou kunnen nemen en verlangde een nieuw stuk, desnoods wat later.

De wethouder zei dat hij niet van plan was met een nieuw stuk te komen. Het college had gesproken en nu is de raad aan bod. Als de raad daarvoor wat meer tijd nodig had, dan moest dat maar.

De voorzitter vond dat er op 28 september een besluit moest worden genomen. De raad moest zijn ideeën maar in amendementen verwerken.

Nu is een lappendeken (ook wel Quilt genoemd) uitstekend om als sprei te dienen, maar als formulering van een raadsbesluit volkomen ongeschikt. Er ontspon zich een discussie, waarin ook Jan des Bouvrie een rol speelde. Helaas is er op de opname niets te horen van zijn inbreng. De voorzitter reageerde nog al terughoudend. Ik ben gemeen genoeg om nu even op te merken dat deze stilte in de opname symbolisch is voor de inbreng van buiten de raad. Natuurlijk kan de publieke tribune niet vrijuit meepraten, maar wat moet je als er geen andere gelegenheid is?

Uiteindelijk was het resultaat dat het Arsenaal niet op de agenda staat van de besluitvormende vergadering. Is Jan des Bouvrie nu terecht boos.?

Alles overziend vind ik dat zowel het college als Jan des Bouvrie niet ontevreden hoeven te zijn over het eindresultaat. De raad heeft bereidheid getoond het bestemmingsplan aan te passen en voor geen enkele suggestie een blokkade opgeworpen De wethouder heeft ook zelf geconstateerd dat hij een aardig idee heeft over wat de raad nu wel en niet wil met het Arsenaal. Er kan dus volop worden doorgewerkt en dat moet dan ook gebeuren.


Vernieuwend Vergaderen
Duidelijk was te merken dat de voorzitter het een aantrekkelijke gedachte vond de vergadering om 21:00 uur af te sluiten en de raad werkte volledig mee.

Net als mij, vorige weblog, was het mevrouw de Zoeten opgevallen dat de notitie letterlijk hetzelfde was als voor de vakantie. Juist zij had gevraagd om die notitie op één punt te veranderen en dat was aanleiding het voorstel uit te stellen. De aanpassing was wel in het vergaderschema verwerkt. Plotseling bleek ook nog dat de winst voor een belangrijk deel was behaald door de ruimte voor de fracties te halveren, hetgeen ik ook al had opgemerkt. Het gegeven dat de raad nu tegenstrijdige besluiten gaat nemen blijft. De enige die nog een poging deed het over de inhoud te hebben was gast Smulders van Trots op Nederland. Maar de rest nam genoegen met de reactie van de voorzitter die neer kwam op “beslis maar wat en dan zien we wel wat er van komt”. Zo cru zei ze het niet, maar dat was wel de boodschap. Het deed mij denken aan het spelletje op kinderpartijtjes: Ezeltje Prik. Een blinddoek voor en dan maar proberen de staart van een ezel op de goed plek te prikken. “Try and error” heet dat in jargon.

Zou ik bijna net als de raad het spreekrecht vergeten. Marcel Grotenhuis deed deze avond nog een vergeefse poging de raad op enkele zaken te wijzen.

Maar zoals Smulders terecht zei: het gaat niet alleen om het model, maar vooral om de uitvoering. Mijn idee is dat het systeem wat men nu invoert slechter is dan het huidige, maar dat het probleem vooral in de uitvoering zit.

woensdag 15 september 2010

presentatieavond 14 september 2010

De bedoeling van zo’n avond is dat een onderwerp wordt gepresenteerd. Het is niet de bedoeling dat de raad uitspraken doet in welke zin dan ook. Wel kunnen natuurlijk, wat je noemt, toelichtende vragen worden gesteld. De verleiding toch te discussieren bleek wel groot, zeker bij de behandeling van de presentatie van de Visie Huisvesting Maatschappelijke Voorzieningen. Maar bij dat onderwerp werd aan de raad ook een mening gevraagd. De avond had wel heel sterk het karakter van een reguliere raadsvergadering. De raadsleden zitten in een cirkel, voor een deel zelfs met de rug naar degene die presenteert. Bij de behandeling van de nota “vernieuwend vergaderen” moet daar maar eens aandacht aan worden besteed. Een theateropstelling, waarbij men niet fractiegewijs zit en waar ook andere toehoorders aanwezig zijn kan al voor een andere sfeer zorgen. Probleem is natuurlijk dat de raadzaal zich niet leent voor een andere opstelling.

Een korte reactie op de onderwerpen.

Reorganisatie ambtelijk apparaat.
Het was een goede gedachte van de secretaris om te beginnen met er op te wijzen dat er in het stadhuis een hele hoop goed gaat. We hebben de neiging dat nog al eens te vergeten. Maar als op zoveel terreinen geldt ook hier de 80-20 regel. Om 80% van het gewenste resultaat te bereiken heb je 20% nodig van de energie die nodig is om 100% te bereiken. De resterende 80% energie is nodig om van 80% kwaliteit naar 100% te komen. Voor energie mag je ook geld, aandacht, tijd, weblogs en wat je maar wilt invullen.
Zelf vind ik van een organisatiestructuur het belangrijkst dat degenen die er in werken zich thuis voelen in de organisatie. Dan kan het resultaat optimaal zijn. Het advies van de OR is daarom heel belangrijk.

Parkeernota
Praten over parkeren is een perpetuum mobile. Het was daarom goed dat de hele geschiedenis nog eens op een rij werd gezet. Ook werd duidelijk dat er in een korte tijd een hele hoop moet gebeuren en dat alles aan alles vast zit. De planning is akelig krap en geeft nauwelijks gelegenheid voor uitleg aan het publiek. Besluiten over parkeren werken niet als er niet is gezorgd voor een draagvlak. Positief is dat er een brede klankbordgroep bij de ontwikkeling is betrokken. Daarmee kan een hoop ellende achteraf worden voorkomen.

Visie Huisvesting Maatschappelijke Voorzieningen
Het was inderdaad een herhaling van de presentatie in het najaar van 2009. Het ging dus uitsluitend over onderwijs in brede zin. Er was één verschil. Er werd nu, zij het zeer grof, een indicatie gegeven van de hoeveelheid geld die met de visie is gemoeid. Er werden 3 opties gepresenteerd. Het volledig realiseren van de visie vraagt zo’n € 10 miljoen. Alleen doen wat wettelijk is voorgeschreven kost € 2.2 miljoen, maar dan komt er van de visie niets terecht. Daar tussenin is ook nog wat mogelijk en dat moet € 6.8 miljoen kosten. Daarnaast heeft Visio ook nog plannen en daarvoor is €3.4 miljoen nodig. Dat bedrag moet bij alle drie opties worden opgeteld. De positie van Visio vind ik wel erg vaag. Ze praten blijkbaar wel mee, maar zijn niet geneidgd mee te doen. Een soort gedoogsituatie?
De wethouder probeerde de raad te verleiden al een voorkeur uit te spreken voor één van die drie opties. Dat zou een hoop werk besparen. Hij wil duidelijk opschieten en dat is terecht. Schoorvoetend werd toegegeven dat er het laatste half jaar eigenlijk weinig of niets op dit terrein is gebeurd. De raad trapte er niet in en dus wordt er in een voorbereidende vergadering op teruggekomen. Het vergaderschema dat ik hiervoor gaf leent zich prima voor een dergelijke aanpak.

De positie van de wijkvoorzieningen kwam zijdelings nog aan de orde. VPGrave wees erop dat er eigenlijk al een voorschot op de keuze is genomen. De raad heeft besloten dat de wijkgebonden activiteiten, wat daarvan ook de definitie is, in de wijk blijven en worden ondergebracht bij de brede school. Verkoop van de bestaande wijkgebouwen is nodig om het Multifunctioneel Centrum te financieren. Impliciet heeft de raad daarmee de derde en goedkoopste optie afgewezen. Ik heb dit een dominobesluit genoemd. “Herstel” is mogelijk door als men toch voor optie 3 wil kiezen Esterade en de Westhoek en misschien ook Katrien maar niet te verkopen. Het gemis aan opbrengst moet dan wel bij de kosten van optie 3 worden opgeteld.
Natuurlijk had de raad onder aanvoering van VPGrave gelijk met de opmerking dat je voor een goed besluit ook de opbrengsten mee moet rekenen. Daardoor kunnen de uiteindelijke kosten wat meevallen of zo je wilt tegenvallers wat minder hard aankomen. Naar mijn mening is het, zolang je niet weet waar je de eerste Euro vandaan moet halen niet zo interessant of je er 4,5, of 6 miljoen nodig hebt.

Met al deze onderwerpen wordt de discussie over bezuinigingen wel heel erg dringend. Vooralsnog zijn er alleen maar onderwerpen aan de orde die om meer geld vragen en liefst nog dit jaar!
Ga er maar aan staan Raad!!

dinsdag 14 september 2010

Erfgoedverordening Grave 2010

De raad moet deze verordening vaststellen omdat per één oktober een nieuwe wet van kracht wordt waardoor de bestaande monumentenverordening vervalt. Op het eerste gezicht een technische aangelegenheid, volgens het voorstel zelfs zonder financiële consequenties. Ook wordt de bij een verordening verplichte publicatie voldoende geacht als communicatie. Na een globale lezing van het redelijk omvangrijke verhaal geloof ik dat er toch wat meer aandacht aan dit stuk moet worden besteed.

Een paar vragen:
Welke beleidsvrijheid heeft de gemeente. Uit het stuk blijkt dat als er geen verordening komt er ook geen gemeentelijke monumenten meer kunnen bestaan. Wat zijn daarvan voor Grave de consequenties? We kennen nu rijksmonumenten, gemeentelijke monumenten, beeldbepalende objecten en er is een beeldkwaliteitplan al enige tijd in voorbereiding. Kunnen gemeentelijke monumenten in deze reeks worden gemist?

De verordening op zich zal geen kosten met zich meebrengen, maar het totale beleid wel. Hoe zit het met subsidies. Is er door het schrappen van gemeentelijke monumenten een bezuiniging mogelijk? Niet dat ik daar voor ben, maar ik vrees dat ik, wanneer ik alle potentiële bezuinigingsmogelijkheden op zich zelf bekijk, voor geen enkele bezuiniging ben. En bezuinigd moet er worden en dus alle mogelijkheden bekeken.

Wat zijn de consequenties voor de eigenaren van panden die onder deze verordening vallen? Andere procedures? Meer bureaucratie? Of meer mogelijkheden? Zeker voor de eigenaren van toekomstige ensembles verandert er wat. Daar wordt de overheidsinvloed groter.

Wat is de relatie met de besluiten die in juli zijn genomen op het gebied van de archeologie.

Alles bijeen vind ik ook dat er wel wat meer voorlichting mag worden gegeven, zeker aan de eigenaren van monumenten en aanverwante panden. Wellicht moet aan de hele WABO extra aandacht worden besteed..

maandag 13 september 2010

"Vernieuwend vergaderen" deel 2

In de vergadering van 13 juli is een besluit over een eerste versie van deze nota aangehouden omdat een deel van de raad vond dat de tijd tussen voorbereidende en besluitvormende vergadering wel erg lang zou kunnen worden.
Het schema van de raadsvergaderingen zou er als volgt uitzien:
Week 0 presidium;
Week 1 informatieavond eerste cyclus;
Week 3 voorbereidende vergadering eerste cyclus;
Week 3 besluitvormende vergadering vorige cyclus;
Week 6 presidium tweede cyclus;
Week 7 informatieavond tweede cyclus;
Week 9 voorbereidende vergadering tweede cyclus;
Week 9 besluitvormende vergadering eerste cyclus;
Week 12 presidium derde cyclus;
Week 13 informatieavond derde cyclus;
Enz. enz.

Tussen informatieavond en besluit liggen standaard 8 weken en dat is echt veel. De enige mogelijkheid is voorbereidende en besluitvormende bespreking op dezelfde avond te doen. Dat kan in uitzonderingsgevallen, waar het om louter formele zaken gaat wel eens verantwoord zijn.

Ik was benieuwd welke oplossing voor dit dilemma zou worden gevonden en of er verder nog iets over het hele besluitvormingstraject zou worden opgemerkt. Het vergaderschema is slechts een topje van de besluitvormingsijsberg. Met name de plaats van communicatie tijdens het proces kan in Grave wel wat verbetering gebruiken.

Dus eerst de nieuwe notitie maar gedownload. Tot mijn verbazing bleek die gewoon onveranderd. Vervolgens het vergaderschema en ja hoor daar was een verandering te zien. Allereerst natuurlijk dat het schema niet op 1 september 2010 begon, maar op 1 januari 2011. Belangrijker is echter dat in het schema de tijd tussen informatieavond en voorbereidende vergadering van twee weken is teruggebracht naar één en daarmee tegelijk de hele cyclus van zes naar vijf weken. In plaats van 8 weken zit er nu 6 weken tussen informatieavond en besluit.

Mijn verbazing ging over in ergernis toen ik het ontwerp raadsbesluit las. Daarin wordt voorgesteld zowel de notitie als het schema vast te stellen en die zijn met elkaar in strijd. Een op zich makkelijk te herstellen slordigheid, maar in mijn ogen een vreselijk storende. Besluiten moeten zorgvuldig worden geformuleerd, maar daar heb ik het al meer over gehad.

Inhoudelijk vind ik het niet echt een verbetering. 6 weken is heel vaak beter dan 8 en er kunnen nu 2 vergadercycli meer in een jaarprogramma worden opgenomen. Daar staat tegenover dat de tijd die de fracties hebben voor intern overleg wordt gehalveerd. Eigenlijk begint de cyclus met de vergadering van het presidium. In die vergadering wordt immers de agenda vastgesteld en dat gebeurt neem ik aan op basis van de ontwerpvoorstellen. Nu is in het nieuwe schema het tijdsverloop tussen presidiumbijeenkomst en informatieavond 2 weken in plaats van 1 zoals bij het schema van 13 juli. Het hele besluitvormingstraject duurt in het schema van 13 juli 9 weken en in dat van nu 8. Tel uit je winst.

De combinatie van een voorbereidende en een besluitvormende vergadering met eigen agenda vind ik ongelukkig. Er is maar de helft van de tijd beschikbaar in vergelijking met de huidige situatie. De ervaring heeft al geleerd dat het nu al moeite kost de avonden om 22:30 te beëindigen. De verleiding om over een achteraf makkelijk agendapunt maar direct te beslissen zal vaak te groot blijken. De wethouders worden halverwege de bijeenkomst naar huis gestuurd. Of is het toch handig ze ook bij de besluitvormende vergadering toch maar te laten meedoen?

Is er een alternatief? In mijn reactie op de vorige versie van het verhaal heb ik al aangegeven ergens een ander schema te hebben liggen. Dat diende als basis voor het volgende.

Allereerst moet ik wat dieper in de ijsberg doordringen. Een uiteindelijk raadsvoorstel moet alle relevante informatie bevatten die nodig is om een besluit te nemen. Die informatie zal vooral uit ambtelijke kring moeten komen. Ik mag er toch van uitgaan dat ambtelijk apparaat en zeker ook het college in ieder geval alle vragen die zij zelf zouden hebben in het stuk beantwoord zien. Op dit moment is dat wel anders. Dat brengt mij tot de conclusie dat informatieavond en voorbereidende vergadering bij een goede voorbereiding beter met elkaar kunnen worden gecombineerd dan voorbereidende en besluitvormende vergadering. In het verleden is gebleken dat 2 weekenden tussen ontvangen stukken en de vergadering de fracties voldoende ruimte biedt voor intern overleg en eigen informatie. Dat betekent dat er tussen voorbereidende en besluitvormende vergadering 14 dagen ruimte moet zijn. Er is dan na de voorbereidende vergadering een tweetal dagen om eventueel het definitieve raadsvoorstel aan te passen. Bij een goede voorbereiding hoeft in de meeste gevallen niet meer dan 2 weken te verlopen tussen voorbereidende en besluitvormende vergadering. Het doorschuiven van een besluit naar een volgende cyclus kan dan tot de uitzonderingen behoren.

Er hangen aan het opstellen van zo’n schema natuurlijk nog een hoop andere zaken. Om een lang verhaal daarom kort te maken hierbij een proeve van een besluitvormingstraject om in kabinetsformatietermen te spreken.
Week 0 (maandag of dinsdag) presidiumvergadering;
Week 0 (donderdag) openbaar maken stukken op website en toezenden;
Week 1 intern overleg fracties;
Week 2 (dinsdag) voorbereidende vergadering;
Week 2 tot vrijdag aanpassen voorstel, indienen amendementen en moties; raadplegen presidium over eventueel doorschuiven voorstel;
Week 2 (vrijdag) verspreiden aanvullende stukken.
Week 4 besluitvormende vergadering.

De hele cyclus vraagt zo 4 weken. De fracties hebben voor de vergadering telkens een week en 2 weekenden. Als het stramien van iedere zes weken een cyclus wordt aangehouden kunnen de 2 vrije weken worden benut voor presentatieavonden. Dat kunnen presentaties aan de raad zijn van onderwerpen die pas later aan de orde komen, maar ook over onderwerpen die in de eerstvolgende cyclus worden behandeld. Ook publieksavonden kunnen in deze 2 weken worden georganiseerd. Eventueel is daarvoor in week 1 en 3 ook nog wel een mogelijkheid, maar dan hebben de fracties weer minder tijd.

De voorbereiding in ambtelijk apparaat en college moet hier natuurlijk nog worden voorgehangen.
Er is naast het schema nog een hele reeks andere onderwerpen die onderdeel zijn van de organisatie van het besluiten. Bij voorgaande gelegenheden heb ik daar al het een en ander over geschreven. Betrokkenheid van belanghebbenden en belangstellenden is daarbij een belangrijke. Ook de vorm van de beleidsvormende vergadering verdient nog veel aandacht. Ik wees daar ook op in mijn reactie op het voorstel voor het Arsenaal. In plaats van de stoelendans van nu die veel weg heeft van drie commissievergaderingen na elkaar zouden parallelvergaderingen een alternatief kunnen zijn. En dan natuurlijk de vastlegging van de besluiten. Allemaal herhalingen.

Ik moet oppassen dat deze weblog niet gaat lijken op de zomerprogrammering van de televisie. Daarvoor verwijs ik naar voorgaande bijdragen. Het zijn er inmiddels al heelwat en helaas komen sommige zaken meermaals aan de orde. Dat dwingt mij om daar wat orde in te gaan aanbrengen.

besluitvormende vergadering 28 september, besluitenlijsten

De agenda voor deze vergadering is nog niet beschikbaar. Wel is een aantal stukken toegezonden waaronder de besluitenlijsten van de vergaderingen van 1 juni en 13 juli 2010. Ik ben benieuwd of er nog opmerkingen worden gemaakt over de wijze waarop een tegenkandidaat voor de post van Graafse vertegenwoordiger bij de Euregio werd afgeserveerd. Een amendement om deze tegenkandidaat te benoemen werd afgewezen. In feite was hier sprake van een tegenkandidaat en dan zal er eerst moeten worden gekozen alvorens kan worden benoemd. Over personen moet schriftelijk worden gestemd en dat is niet gebeurd. Bij de benoeming van wethouders op 1 juni is evenmin gestemd, maar daar waren ook geen tegenkandidaten. Daar viel dus niets te kiezen en er is niet om een schriftelijke stemming gevraagd waarbij dan andere kandidaten in de arena zouden kunnen worden gebracht. Die waren natuurlijk bij voorbaat kansloos. Begrijpelijk dat de oppositie daar niet aan begon. De twee voorgedragen kandidaten waren daarom automatisch gekozen en konden na onderzoek van de geloofsbrieven worden benoemd. De stemming ging alleen over de vraag of de geloofsbrieven in orde waren en dat was zo. En dan moet je, graag of niet, instemmen met de benoeming.

Waarom ik me hierover zo druk maak? Ik heb al vele malen geconstateerd dat besluiten slecht zijn geformuleerd en gedocumenteerd. Vroeg of laat kun je dan lelijk je neus stoten. Er is al besloten tot een juridische audit. Wanneer komt daarvan het resultaat? (stond ook nog niet op mijn lijstje van onderwerpen)

Het Arsenaal

Aan de Raad wordt gevraagd “een richtinggevende uitspraak” te doen omtrent de verdere uitwerking/ontwikkeling met betrekking tot het pand bekend als ‘Het Arsenaal’. Dat wordt wel tijd. Het pand staat al zo’n 4 jaar leeg en dit is de eerste keer dat er echt over gaat worden gepraat.

Het is de taak van de raad om kaders aan te geven, zoals dat heet. Dat doe je zo maar niet op een achternamiddag. En dat wordt nu wel gevraagd. Op 21 september licht Jan des Bouvrie zijn ideeën voor het complex toe, daarna moet de raad er over van gedachten wisselen en voor 22:30 uur ook nog enkele andere zaken behandelen. Op 28 september moet dan de uitspraak van de raad volgen. Waarom opeens die haast? Ik vrees trouwens dat die uitspraak inhoudelijk niet meer zou kunnen voorstellen dan “het lijkt wel een aardig idee en wij weten ook niets beters”. De randvoorwaarden die in het raadsvoorstel zijn opgenomen behelzen niet meer dan allerlei min of meer wilde ideeën over wat allemaal in dat complex zou kunnen. Opvallend vind ik wel dat geen enkele genoemde activiteit wordt verworpen. Mijn stelling is altijd geweest dat je geen goede idee kunt ontwikkelen als je er niet minstens negen hebt verworpen. Bij kwam wel weer de vraag naar boven waarom het Arsenaal nooit is betrokken bij het zoeken naar ruimten voor allerlei activiteiten die nu in het MFC een plaatsje moeten krijgen

Er is door deze eng op het Arsenaal gerichte benadering helemaal geen rekening gehouden met de consequenties voor andere ontwikkelingen. Dat die er zijn bleek onmiddellijk na de publicatie in de Gelderlander uit de reactie van Huub Linders. Hij vreest voor concurrentie met het project “Hart van Grave” (voortaan noem ik dat maar het HvG). Tijdens de bespreking tussen het toenmalige college en des Bouvrie op 9 december werd van gemeentezijde de ontwikkeling van appartementen nog afgewezen. Daar was onvoldoende vraag naar en de raad zou het wel afwijzen. Op basis waarvan is het inzicht veranderd? Het college noemt 13 stuks een beperkt aantal. Dat is 29% van het aantal dat in het HvG wordt gerealiseerd. Mijn definitie van beperkt is iets anders. Appartementen bouwen wordt langzamer de oplossing voor alle ruimtelijke kwalen en daar moeten we mee oppassen. Dit wil nog niet zeggen dat ik de vrees van Huub zonder meer deel. De behoefte aan appartementen in Grave moet gewoon worden onderzocht om daar een zinnig antwoord op te geven (of heeft iemand een recent onderzoek in een la liggen?). Ook is belangrijk welke afspraken zijn gemaakt in het kader van HvG over andere –mogelijk concurrerende- projecten. Je kunt er overigens donder op zeggen dat ook het verruimen van winkelmogelijkheden van lyfestile e.d. naar meer gewone zaken ook de nodige discussies zal losmaken.

Nu wreekt zich duidelijk het feit dat het gemeentebestuur van Grave het al jaren heeft verrekt –anders kan ik het niet noemen- een nieuw bestemmingsplan voor de binnenstad te ontwikkelen. Dat zou een werkelijk kader hebben geboden waar Jan des Bouvrie en anderen mee aan de slag hadden gekund. Dat bestemmingsplan is ook nodig voor de nieuwe ontwikkeling van het oude Maaszicht. Als het goed gaat zou is het nieuwe eind volgend jaar klaar en zou het oude begin 2012 leeg kunnen komen. Dan moet er een uitvoeringsgereed plan liggen. Ook het HvG moet op tijd in een nieuw bestemmingsplan zijn opgenomen wil de gemeente geen aanzienlijke financiële schade leiden.

Het raadvoorstel bevat ook een communicatieparagraaf. Degenen die mijn verhalen regelmatig lezen zullen begrijpen dat ik die paragraaf met extra aandacht heb bestudeerd. Nou daar was ik gauw mee klaar! Er wordt met Jan des Bouvrie gesproken en hij krijgt het raadvoorstel tijdig. Dat haalt je de koekoek. Voor mij ligt het nogal voor de hand dat hij bij de ontwikkeling is betrokken; sterker nog: hij moet de kar trekken. Bij deze ontwikkeling is wel wat meer aandacht voor communicatie vereist.
Toch is deze paragraaf niet helemaal negatief. Tot mijn vreugde las ik dat de heer des Bouvrie tijdens de raadsvergadering mag reageren op het raadsvoorstel. In de samenvatting van het voorstel staat ook dat hij zijn ideeën wil toelichten. Ik neem aan dat hij zich daarbij niet hoeft te beperken tot de vijf minuten spreekrecht. Dat is een hele verbetering en ik hoop dat in het vervolg ook anderen een werkelijk gesprek met de raad kunnen aangaan. Diezelfde avond komt ook de notitie “Vernieuwend vergaderen” aan de orde. Dan kan het meteen worden geregeld. Ik kom daar in een ander stuk nog op terug.

Met het voorstel zoals het er nu ligt schieten wij en ik denk ook Jan des Bouvrie niets op. Jan des Bouvries gaat verder; er wordt op een gegeven moment een procedure gestart en dan komen de problemen pas echt. Wat dan wel?

Het Arsenaal is geen eenvoudig complex en het gaat om zo’n 20 à 25 procent van de oppervlakte van het centrum. Wel een zaak van betekenis. Alle aandacht moet daarom nu worden gericht op een nieuw bestemmingsplan met alle daarbij behorende toeters en bellen zoals verkeercirculatie, parkeernota beeldkwaliteitplan en wellicht nog meer. De belangrijkste spelers zullen als partners leiding moeten geven aan het ontwikkelen van dat bestemmingsplan. Dat zijn er 4. Natuurlijk allereerst de gemeente, die ook de regie moet voeren. Daarnaast degenen die nu eenmaal de touwtjes van een belangrijk deel van de stad in handen hebben. Dat zijn Jan des Bouvrie, HvG en Mooiland. Zij zullen het eigenlijke werk moeten. Voor een belangrijk deel hebben zij dat natuurlijk al voor hun eigen ontwikkeling gedaan. De gemeente doet het werk voor alle andere inwoners en ondernemers. Daarom is er ook een begeleidingsgroep met ondernemersvereniging(en) en wijkraad nodig. Het opzetten van zo’n projectstructuur vraagt natuurlijk ook tijd, temeer omdat een planning en ook een financiële paragraaf onmisbaar zijn. Er zijn nog wel meer aspecten te bedenken, maar die projectstructuur moet door de partners worden opgesteld en niet door een stuurman aan de wal. Er moet daarom zo snel mogelijk een gesprek komen tussen deze partners met als doen een plan te maken voor de gezamenlijke aanpak.

Kan Jan des Bouvrie daarop wachten? Punt één is natuurlijk dat hij niet gaat wachten, maar meedoen. Bovendien denk ik dat hij op de lange duur er tijd mee wint, omdat mogelijke problemen eerder naar voren zullen komen. Er is al een hele hoop materiaal her en der beschikbaar. Er moet nog voor een samenhang worden gezorgd. De belangrijkste vraagvan des Bouvrie: mag ik appartementen bouwen, kan in een vroeg stadium aan de orde komen zodat hij met de uitwerking niet hoeft te wachten tot de formele vaststelling van het bestemmingsplan. De wet Ruimtelijke Ordening biedt ook andere mogelijkheden te bouwen voordat heyt bestemmingsplan helemaal klaar is.

Het zou goed zijn het hele verhaal over het Arsenaal met randverschijnselen zo vanaf 1995 nog eens door te nemen. Dat levert een hoop leerzame stof op!

zaterdag 11 september 2010

Presentatgieavond dinsdag 14 september 2010 19:30 uur, stadhuis

Het vergaderseizoen gaat weer beginnen. Op 21 september is een voorbereidende en op 28 september een besluitvormende raadvergadering vastgelegd. De agenda voor 21 september is vrijdag verschenen. Er staan enkele interessante punten op, zoals de bestemming van het Arsenaal en de aangepaste nota “Vernieuwend vergaderen”. Daarnaast komt nog een erfgoedverordening aan de orde. Op Arsenaal en “Vernieuwend vergaderen” kom ik na het weekend nog terug. De erfgoedverordening lijkt op het eerste gezicht een technische aangelegenheid, een andere formulering van het bestaande monumentenbeleid, maar wellicht zit er meer achter. Niet op de agenda staan nog de kermis en de markt. Maar daar zal beslist ook over worden gesproken.

Uit de datering van de stukken leid ik af dat over deze zaken al een week later het besluit moet vallen!

Het is maar een beperkte keuze uit de lijst onderwerpen die ik een paar weken geleden gaf. Overigens is de lijst niet compleet. Zo denkt iedereen te weten dat het VVV in het historisch stadhuis komt en dat de trouwzaal in ere zal worden hersteld, maar een besluit is daar nog niet over genomen. Ook is nog onbekend hoe het er komt uit te zien. Er zal toch ook wel ergens een lift moeten komen.

Volgens de vorige nota “vernieuwend vergaderen” was in het vergaderschema ook een vaste avond voor presentaties ingeruimd. De in het vergaderschema op 14 september opgenomen besluitvormende vergadering is dan ook vervangen door een presentatieavond.

Vreemd genoeg, alhoewel voor Grave gebruikelijk, is die openbare avond niet aangekondigd, maar alleen aan insiders bekend gemaakt. Toch zijn de onderwerpen ook voor de gewone burger interessant. Jacques Leurs noemde in zijn agenda voor raadsleden de onderwerpen “We have a dream” en het parkeerbeleid.

Op de agenda staat inderdaad een presentatie over de Visie Huisvesting Maatschappelijke voorzieningen door een vertegenwoordiging van het bureau Penta Rho. Dat is het bureau dat het rapport dat is opgescheept met de naam “we have a dream” heeft uitgebracht. Ik heb op deze plaats op 15 augustus al geconstateerd dat dit rapport met de datum december 2009 al is gepresenteerd op 20 oktober 2009. Ik vraag me af wat er nu nog door het bureau zou kunnen worden gepresenteerd. Vanuit de gemeente zou misschien al iets te vertellen zijn over de manier waarop dit rapport zou moeten worden uitgewerkt tot een concreet uitvoeringsplan.
Nu is er op dit terrein de laatse weken wel het een en ander aan de hand.

Het interim-bestuur van Quadrant, de stichting die een aantal gemeenschapshuizen beheert heeft de werkzaamheden beëindigd, zonder dat er een nieuw bestuur is benoemd. Op zich een merkwaardige gang van zaken. Normaal dient een interim bestuur of functionarissen om het gat tussen 2 vaste te vullen. Nu is er een interim-coördinator aangesteld die volgens een B&W-besluit voor 2010 nog bijna € 18.000 kost. Nu weten in ieder geval hoe kostbaar en waardevol vrijwilligerswerk is! Het interim-bestuur heeft wel een rapport uitgebracht. Wellicht dat daar de reden is opgenomen waarom men niet is aangebleven totdat de opvolging was geregeld. Het simpele feit dat er het bestuur “een tijdelijk karakter had” (citaat raadsleden-nieuwsbrief) kan toch niet de enige reden zijn? Misschien dat hier in de presentatie iets over wordt verteld.

In de nieuwsbrief stond ook dat wijkraden en buurtverenigingen zijn benaderd om een rol te spelen bij het zoeken naar een nieuw bestuur. Er is daarover door de gemeente een “conceptnota beheer en exploitatie accommodaties” uitgebracht. Mogelijk dat ook die nota een onderwerp is van de presentatie. We zien en horen het dinsdag wel.

Bij de voorbereiding van de parkeernota is een klankbordgroep betrokken. Daarin kan mijn ideeën daarover kwijt. Voordat onderdeel heb ik deze weblog als sluipweg dus niet nodig. Dinsdag zal wel blijken hoever de invloed van de klankbordgroep reikt.

Deze 2 onderwerpen zijn hoe dan ook best een gang naar het stadhuis waard. Dan kunt u ook aanhoren hoe de gemeentesecretaris denkt over de reorganisatie van het ambetlijk apparaat.

zondag 15 augustus 2010

Aanvulling op Waar zijn we mee bezig -Accommodaties

Zojuist heb ik het rapprot "We have a dream" doorgenomen. Dat noopt me tot een iets andere kijk op de zaak en daar ben ik niet blij mee.
Allereerst is het niet "I have a dream" maar "We have a dream". Een subtiel verschil. Mijn ergernis over de engelse titel blijft, maar ik moet toegeven dat de titel inhoudelijk juist is. Het komt niet verder dan een droom. En dan niet in de zin van: een droom is een ideaalbeeld. Mijn ervaringen met dromen is dat zij wel een kern van waarheid bevatten maar overigens nogal chaotisch zijn en uiteindelijk niets bruikbaars opleveren.

Over deze materie is op 20 oktober 2009 een presentatie gegeven. Ik was toen redelijk positief over de aanpak, maar vroeg me af waarom het op dat moment werd gepresenteerd. Er moest toen nog heel veel worden uitgezocht. Het eindrapport heeft als datum 22 december 2009. Inhoudelijk zijn er geen afwijkingen en aanvullingen op de presentatie van oktober 2009. Een financiële paragraaf en zelfs financieel gerichte opmerkingen in de hoofdstukken ontbreken helemaal. Ik weet niet wat exact de opdracht was. Ik kan daarom ook niet zeggen of het een goed of slecht rapport is. Als de opdracht niet meer was dan een globale verkenning van de mogelijkheden voor onderwijs, kinderopvang en activiteiten van kinderen van O tot 18 jaar dan geeft het een bruikbare start, maar niet meer. De cijfermatige onderbouwing is mager en , staat zelf in het rapport, deels verouderd.

Opvallend vind ik dat eigenlijk geen aandacht wordt besteed aan de gevolgen van wegvallen van Esterade, Westhoek en Katrien. Bij de maatschappelijke partners ontbreken bijvoorbeeld wijkraden. Zat dat ook wel in de opdracht? De uiteindelijke visie geeft een heel vage aanwijzing:

Op basis van een combinatie van hoge kwaliteit en voldoende schaalgrootte, nabijheid en flexibiliteit werken de maatschappelijke partners intensief samen aan ontmoeteing van iedere inwoner van de gemeente Grave en zorg voor het kind, met het zwaartepunt bij kinderen van 0 tot 18 jaar.

Het gaat dus wel om alle inwoners en dus wijkgebonden activiteiten voor de 18+ ers.

Wat is er feitelijk gebeurd tussen 20 oktober en nu? Het wordt daarom tijd dat voor dit project een degelijke planning wordt opgesteld. Daarbij moet ook de communicatie aan de orde komen. In het rapport komt dit onderwerp helemaal niet voor. De partners zijn allemaal leveranciers van maatschappelijke voorzieningen. Toekomstige gebruikers komen in het stuk niet voor.

vrijdag 13 augustus 2010

Waar zijn we allemaal mee bezig?

In de laatste vergadering voor de vakantie heeft de raad uit het reglement voor het presidium de bepaling geschrapt dat dit presidium ieder jaar een programma voor de raad moet opstellen. Het opstellen van een programma is in veel organisaties een normale zaak. Dan weet je wat je hebt te verwachten, je kunt de programmanummers over de beschikbare tijd verdelen. Zelf werken we ook veel met programmatjes. Een boodschappenlijstje is daar al een voorbeeld van. Als we met vakantie gaan hebben we lijstjes met dingen die we mee willen nemen en dingen die we voor vertek nog moeten afwerken. Alles om er voor te zorgen dat we geen belangrijke zaken vergeten. De gemeenteraad van onze gemeente denkt daar kennelijk anders over. “We zien wel wat er op de agenda’s komt”. Dat levert ongetwijfeld een interessante afwisseling op van vergaderingen met bijna niets van betekenis op de agenda en vergaderingen met een aantal zaken die op zich een hele vergadering waard zijn en nauwelijks of geen tijd om er over te discussiëren. Een ander gevolg is dat het gevaar dreigt dat zaken in de vergetelheid raken.

Ter illustratie volgt hier een rijtje zaken die binnenkort aan de orde moeten komen. Ze zijn afkomstig uit mijn geheugen, opgediept uit de weblog van Jacques Leurs en mijn eigen werk. Ook heb ik wat hulp van buitenaf gehad. Ik twijfel er niet aan dat de lijst onvolledig is. Er liggen vast nog ergens projectjes, toezeggingen en onbeantwoorde raadsvragen.

Begroting 2011
De inhoudelijke discussie over wat er de komende vier jaren gaat gebeuren en waar we het geld daarvoor vandaan halen is van het coalitieakkoord en de kadernota doorgeschoven naar de begrotingsbehandeling. De opdracht is niet gering. Allereerst ligt er de opdracht uit de begroting 2010 om alles bij elkaar € 700.000 te bezuinigen. Daarnaast moeten nog wat miljoenen worden gevonden in het kader van de algehele malaise. Ook zijn er zaken in voorbereiding die juist om meer of nieuw geld vragen. De begroting moet begin november zijn afgerond.

Scheepswerf
De raad heeft stilzwijgend geaccepteerd dat er geen haalbaarheidsonderzoek komt naar de mogelijkheid de scheepswerf te verplaatsen. Gelukkig is die gedachte verlaten maar er is wel veel tijd met dit voorbeeld van “I have a dream” verloren gegaan. Nu moet wel op korte termijn worden aangegeven wat er dan wel met de scheepswerf gaat gebeuren. Er ligt al een hele tijd een voorstel van de werf zelf. De raad heeft gevraagd om een “kaderstellend debat” en liefst al in september.

Loswal
Er ligt een soort structuurplan voor het havenfront met als uitgangspunt dat de werf weg is. Dat plan moet dus worden herzien. Over de eerste fase, het opknappen van de loswal, is al heel wat te doen geweest. Nu bleek onlangs tussen neus en lippen door dat het overleg met Rijkswaterstaat nog niet eens is afgerond (had ik al veel eerder op gewezen). Er is ook een relatie met de parkeernota.

Parkeernota
Dit p(l)annetje staat inmiddels alweer een hele tijd op het gemeentelijke vuurtje te pruttelen. Er is een klankbordgroep die direct al heeft gevraagd om een verruiming van de taak. Het gaat immers om veel meer dan alleen maar het inrichten van enkele terreinen. De raad heeft gevraagd om op 14 september de deksel van de pan te lichten. Ik ben benieuwd wat er dan te voorschijn komt. Inmiddels is wel bekend dat aanleg van parkeergelegenheid veel meer geld gaat kosten dan begroot. Het zou dus wel prettig zijn als daar bij de begrotingsbehandeling al wat zicht op zou zijn.

Mobiliteitsfonds
Bij de behandeling van het parkeerbeleid in het najaar van 2009 heeft de raad besloten dat de verordening op het mobiliteitsfonds moest worden herzien. De tekst van het besluit was hoogst merkwaardig, maar er moet hoe dan ook een nieuwe verordening komen. Op grond van die verordening moeten mensen die wat willen bouwen aanzienlijke bedragen aan de gemeente betalen als zij niet zelf voor voldoende parkeerruimte kunnen zorgen. Vervolgens moet de gemeente er dan voor zorgen dat die parkeerplaatsen er komen. Ook bij de verdere ontwikkeling van het “Hart van Grave” speelt dit een rol.

Beeldkwaliteitsplan Binnenstad
Dit plan dient om er voor te zorgen dat het uiterlijk van de binnenstad blijft of wordt zoals we vinden passen bij het historisch karakter ervan. Het gaat over grote en kleine zaken zoals het al dan niet toelaten van zonneschermen.
Begin van dit jaar was er opeens haast mee. Er werd een plan gepubliceerd waarop zienswijzen konden worden ingediend. Er zijn zienswijzen ingediend waarbij het plan flink onderuit werd gehaald. Er kwam een bespreking met als uitkomst dat een en ander zou worden heroverwogen. Sindsdien is er niet meer over gehoord. Mogelijk dat wisseling in personele bezetting, een euvel waar veel gemeentelijke projecten van te lijden hebben, een rol heeft gespeeld.

Markt
De raad heeft altijd heel stoer geroepen dat de markt in het centrum moet blijven, dus op de Markt/Hoofdwagt/Hoofschestraat. In de randvoorwaarden voor het “Hart van Grave” is keihard opgenomen dat ook tijdens de bouw de markt op die plaats moet blijven. De simpele mededeling van B&W dat de markt (tijdelijk) naar de Lunette zal worden verplaatst heeft dan ook voor enige consternatie in die raad gezorgd. Daar zal dus ongetwijfeld in september ook over moeten worden gepraat. Het zou wel verstandig zijn eens met alle betrokkenen om de tafel te gaan zitten om te praten over de toekomst van de weekmarkt. En niet afzonderlijk met ondernemers, wijkraden en marktkooplieden, maar samen. Misschien kan de toekomst van de kermis dan ook aan de orde komen.

Plan Hermanussen
Op 19 januari werd een plan gepresenteerd om in het buitengebied van Velp een landgoed, zeg maar een appartementencomplex, te ontwikkelen. Dit riep gemengde gevoelens op. Vanuit toen nog de PvdA werd gevraagd om eerst een algemeen beleid over dit soort zaken te formuleren. Daarna niets meer over gehoord of gezien. Dat lijkt me ook voor de ontwikkelaar niet zo leuk.

Bestemmingsplan buitengebied
Daarmee zijn we in het buitengebied aangeland. Mij staat bij dat het ontwerp in juni zou worden gelanceerd. Naast alle “gewone zaken” van zo’n bestemmingsplan zijn er 2 hoogtepunten. Allereerst natuurlijk het bedrijf Litjens. Lukt het echt om regels op te stellen waar en Litjens, en de omgeving en de provincie mee overweg kunnen? Daarnaast is er natuurlijk de aloude kwestie van de “Prinses Margriet”. Bij een onderwerp als dit is communicatie van enorm belang, zeker als duidelijk is dat er tegenstrijdige belangen en dus ideeën aan de orde zijn. Ik heb begrepen dat er wel contact met diverse partijen is geweest, maar juist een gezamenlijk overleg met alle partijen kan er voor zorgen dat er op zijn minst begrip voor elkaars standpunt ontstaat en dat is goed voor het draagvlak, om de scheidende voorzitter maar eens te citeren.

Bestemmingsplan Binnenstad.
Nu er is besloten voor het “Hart van Grave” met een projectprocedure te werken dreigt de herziening van dit stokoude bestemmingsplan weer wat op de achtergrond te raken. Los van de financiële risico’s die voor de gemeente verbonden zijn aan uitstel is het ook belangrijk dat er eindelijk eens een nieuwe allesomvattende visie op dit deel van de gemeente komt. Arsenaal is nu al en het huidige Maaszicht wordt eind 2012 bestuurlijk gezien een witte vlek en als we niet uitkijken in werkelijkheid een vuile vlek

Wisseveld
Ook daar moet hier en daar nog wat worden beslist, maar wat?? Tijdelijk jongerencentrum, tijdelijke voedselbank, tijdelijke –en misschien definitieve- parkeerterreinen. Scheepswerf is van de baan en evenementen zijn welkom, maar een visie ontbreekt. Teruggrijpen op de kanobaan misschien?

Accommodatiebeleid
De bouw van het nieuwe Maaszicht en daarmee van het Multifunctionele Centrum (MFC) gaat komend voorjaar van start. De reden van het uitstel van de bouw vind ik vreemd. Het komt blijkbaar omdat het waterschap niet toestaat dat in de winterperiode aan en in de directe omgeving van een dijk wordt gewerkt. Dat is een gegeven dat algemeen bekend is, of in ieder geval hoort te zijn en dus ook in dit geval. Bovendien is het bouwterrein zo groot dat het niet helemaal onder die bepaling zal vallen. Geruststellend is meegedeeld dat de oplevering geen vertraging ondervindt en toch eind 2012 zal plaatsvinden. Zomaar een half jaar bouwtijd weggeven? Ik hoop dat er een goede boetebepaling in het contract zit.

Maar ter zake; het MFC wordt mede gefinancierd uit de verkoop van Katrien, Esterade en de Westhoek. Het wordt nu tijd dat dat geld op de plank komt. Maar er is ook toegezegd dat wijkgebonden activiteiten, wat dat dan ook moge zijn, in de wijk blijven en daar moet dan weer nieuwe accommodatie voor komen. Daarvoor zouden dan weer de brede scholen moeten dienen. (In Velp is er zo een. Hoe bevalt dat eigenlijk?). En daarmee zijn we bij het onderwijs beland. Een werkgroep heeft nu een rapport uitgebracht met de titel “I have a dream”. Overal hoor je de klacht dat de kwaliteit van het taalonderwijs zo afneemt. Dan moet je zo’n rapport vooral een Engelse titel meegeven. Bovendien is “Ik heb een droom” nou niet zo’n sterke tekst voor dit onderwerp. Vertaling in een vreemde taal maskeert dat natuurlijk. Aan dromen hebben we niets. Hopelijk is de inhoud van het rapport concreter dan de titel. Misschien wordt het dan “Hier is de oplossing” .

Dominobesluiten.
Even tussendoor; Grave is nogal sterk in het nemen van besluiten die niet kunnen worden uitgevoerd zonder dat eerst weer een ander besluit is genomen. En als dat besluit ook weer een nieuw besluit nodig heeft heb je een dominobesluit. Oudere mensen zouden dit ook een Blookerbesluit kunnen noemen.

Vernieuwend vergaderen
Ook de gemeenteraad vindt zelf dat de werkwijze van het Graafse gemeentebestuur wel wat beter zou kunnen. Daarom is er een notitie met de titel “vernieuwend vergaderen” opgesteld. Die is in juni wel aan de orde geweest, maar een op zich eenvoudig te beantwoorden vraag gaf gelegenheid de zaak over de vakantie heen te tillen. In september zou dat weer opnieuw op de agenda moeten.

Rekenkamerrapport.
In april is het rapport van de rekenkamer over het Trefpunt in Velp besproken. Het college kreeg de opdracht met een actieplan te komen. De burgemeester durfde toen niet toe te zeggen dat ze binnen 3 maanden daarmee zou komen. Dat is ook niet gelukt. Maar het wordt wel tijd.

En de rest
Voorlopig genoeg werk aan de winkel. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het AZC, de proef met e-readers, de rioleringsrechten van diverse clubs en de intergemeentelijke samenwerking. Ongetwijfeld liggen er in het stadhuis nog meer dossiers te wachten. Ook moet er nog een nieuwe burgemeester worden gezocht. Het onderwerp Communicatie heb ik veiligheidsshalve maar overgeslagen. Hopelijk doet de raad dat nou eens een keer niet.

In het kader van de behandeling van mijn bezwaar over de afsluiting van de Koninginnedijk heeft de gemeente toegezegd dat alvorens het besluit wordt uitgevoerd er nog overleg met betrokkenen komt. Eigenlijk was ik helemaal niet gerechtigd bezwaar te maken. Aangezien er geen andere bezwaren waren zou het college het besluit dus zonder meer hebben kunnen uitvoeren. Dat er nu eerst overleg komt is positief en dat is toch een mooi eind van dit verhaal.

woensdag 21 juli 2010

Besluitvormende vergaderring 20 juli 2010

Dat de wethouders niet meer aan de vergadertafel zitten en niet meer rechtstreeks deelnemen aan de debatten is een duidelijke verbetering.

Eigenlijk is het begin van de besluitvormende vergadering het leukst, nou ja het ligt er maar aan wat je leuk vindt. Natuurlijk werden de voorstellen van Keerpunt 2010 om de scheepswerf alsnog op de agenda te zetten getorpedeerd. Jacques zou eens moeten proberen precies het omgekeerde van wat hij wil voor te stellen.

Overigens heeft de raad –door het onderwerp niet aan de orde te stellen- geaccepteerd dat wordt afgezien van een haalbaarheidsonderzoek naar verplaatsingsmogelijkheden en daarmee is de verplaatsing van de scheepswerf compleet van de baan met alle consequenties van dien. Gezien de voorgeschiedenis en de standpunten van raad, college mag dit rustig het meest verstrekkende besluit van deze laatste vergadering voor de vakantie worden genoemd. Het is terecht dat de wethouder pas goed voorbereid over de consequenties wil praten.

Besluitenlijst
Over de besluitenlijst heb ik het al meer gehad. Ik kijk daar niet eens meer naar. Aan de daarin opgenomen informatie heb je toch niets. Toppunt was nu wel dat er bij een voorstel stond dat het was verworpen terwijl gelukkig Nel Schuts (weer Keerpunt 2010) wist dat het was aangenomen. Niemand vroeg zich af hoe het mogelijk was dat zo’n fout het zelfs tot de raadsvergadering haalde. Ik ben nu wel benieuwd hoe de fout wordt hersteld. Dat is bij besluitenlijsten en notulen altijd en overal een vraag. Ik vond wel dat de voorzitter er wat luchtig over deed. “Gelukkig hebben we de band”. Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat iemand die in de besluitenlijst leest dat een voorstel is afgewezen voor de zekerheid nog maar even de band afluistert. We moeten het toekomstige archiefvorsers niet moeilijker maken dan noodzakelijk.

Aanwijzing vertegenwoordigers
Verbazingwekkend vond ik dat VPGrave via een amendement moest proberen een wijziging in de vertegenwoordiging naar de Euregio aan te brengen. Van wie was het voorstel dan? Dit is nou typisch een onderwerp waarover een voorstel in vooroverleg moet worden opgesteld. Kom je er dan niet uit dan moet er in de vergadering over de kandidaten worden gestemd. Ik vraag me trouwens af of deze wijze van handelen wel correct is (natuurlijk bedoel ik dat die volgens mij fout was). Het ging immers over de keuze tussen 3 personen en daarover moet schriftelijk worden gestemd. Op het resutaat had dit alles natuurlijk geen invloed. Hier bleek wel de kracht van de coalitie.

Wijziging reglement presidium
Tot verdriet van de coalitie werd het noodzakelijk geacht de vergaderingen van het presidium niet meer openbaar te laten zijn. De aanleiding was natuurlijk dat, door welk toeval dan ook, bij een presidiumvergadering zowel de Gelderlander als de Graafsche Courant als ondergetekende kwamen opdraven en dat was even schrikken. Openbaar wil in Grave nog niet zeggen dat het de bedoeling is dat er iemand komt.

Overigens vind ik dat presidiumvergaderingen, evenals de B&W-vergaderingen niet openbaar moeten zijn. Dat wil helemaal niet zeggen dat er “in achterkamertjes” wordt gewerkt. Een voorname taak van het presidium is te beoordelen of stukken rijp zijn voor behandeling in de raad. Onrijpe stukken in de openbaarheid brengen is een bron van misinformatie.

Jammer blijf ik vinden dat de taak om een jaarprogramma voor de raad op te stellen is geschrapt. Gelukkig is het ook niet verboden. Kennelijk zijn reglementen toch niet zo belangrijk voor de wijze van werken. Niemand die dat ook vreemd vindt.

Litjens
Hoera, er is een uitspraak en zelfs het amendement van VPGrave haalde het voor tweederde. De politiek heeft gesproken. Maar het echte werk komt bij het bestemmingsplan buitengebied. Trots op Nederland gaf terecht als aanbeveling het voorstel aan te nemen zodat er bij de behandeling van het bestemmingsplan over besloten kon worden. Dat riep bij mij de vraag op of dat anders zou zijn als het voorstel zou worden verworpen. Mijn conclusie was: nee. Er is nu wel een lijn uitgezet en dat maakt het werk straks wat makkelijker, hoop ik.

Bijl/Hofplein
Bij de gemeente heet “Hart van Grave” weer Bijl/Hofplein. Het zou de duidelijkheid wel ten goede komen als alle partijen dezelfde naam voor dit project hanteren.

Hetzelfde geldt voor cijfers. Nu moest er over worden gediscussieerd. De oplossing is natuurlijk dat er in het “Hart van Grave” 2 appartementen minder komen en in “Bijl/Hofplein” 5. Het eindresultaat is 45 appartementen in beide projecten.

De overige vragen die er nog zijn krijgen hopelijk in de vakantieperiode een goed antwoord. Het is wel fijn dat deze wethouder zich niet laat verleiden tot discussies zonder over de juiste informatie te beschikken.

Evenementen op Wisseveld
Toen bleek dat wat de VPGrave wilde al lang kon, hetgeen niet wil zeggen dat het ook gebeurt, was er natuurlijk geen aanleiding het initiatiefvoorstel te handhaven. Dat werd dan ook ingetrokken.
En zo eindigde de vergadering op tijd voor de vakantie en kan Ben Peters aan zijn nieuwe functie als opa beginnen.

zaterdag 17 juli 2010

Duidelijkheid over Bijl/Hofplein ?

Er is weer discussie over de overeenkomst die de gemeente heeft afgesloten met vd.Horst over de ontwikkeling van Bijl/Hofplein. Dit project heet tegenwoordig “Hart van Grave”. De nieuwe wethouder heeft geconstateerd dat de gemeente flink wat risico loopt en dat het wel eens veel geld zou gaan kosten. Reden voor Keerpunt 2010 te proberen dit onderwerp in de besluitvormende raadsvergadering van dinsdag a.s. aan de orde te stellen. Dat gebeurt op basis van vragen over de verplaatsing van de markt naar de Lunette. Die verplaatsing is via de “straatradio” naar buiten gekomen. Dat betekent dat het net zo goed niet meer dan een idee kan zijn als een genomen besluit. Wat er met de markt gebeurt is op zich wel een belangrijk punt, maar in het geheel van het project een detail.

Dat de gemeente met Bijl/Hofplein flinke financiële risico’s loopt is geen nieuws. Ik wees daar ook al op in mijn reactie op de afgelopen voorbereidende vergadering. Ook is er al herhaaldelijk –en niet alleen door mij- op gewezen dat de gemeente bij de ontwikkeling van het plan niet bepaald slim is geweest.

Het is daarom goed bij de beoordeling van de huidige situatie en het bepalen van een standpunt daarin de voorgeschiedenis in het oog te houden.

Het begon al in 2002 toen de pas aangetreden raad het besluit nam het stadhuis te verplaatsen naar het Zuidoosterterrein, met als gevolgd dat de locatie van het bestaande moest worden herontwikkeld. Het vorige college –waar ik zelf deel van uitmaakte- had dit al afgeraden, maar dat was gezien de voorgeschiedenis te verwachten (maar daarom nog niet onjuist). Opmerkelijker was dat ook het nieuwe college, dat was gebaseerd op een coalitie die verplaatsen van het stadhuis hoog in het vaandel had staan, die verplaatsing afraadde. Bij nader inzien zag ook dat college dat een financieel verantwoorde herontwikkeling zacht gezegd uitermate twijfelachtig was. Dat dit project de gemeente dik geld zou gaan kosten stond dus vanaf het begin vast. Op zich niet zo erg als er voldoende voordelen tegenover staan en er alles aan wordt gedaan de risico’s te beperken.
Vanaf het begin zijn de risico’s niet onderkend en is het project slecht aangestuurd. Natuurlijk een eerste verantwoording van de colleges, maar de raad heeft het wel laten gebeuren ofschoon er genoeg waarschuwende geluiden zijn geweest.

De aandacht werd vooral gericht op de architectonische aspecten. Zaken als verkeer, parkeren, bestemmingsplanwijziging en ja ook consequenties voor de markt, kermis en andere evenementen kwamen niet of nauwelijks in aan de orde. We herinneren ons allemaal nog de discussie over de architectkeuze, waarin uiteindelijk de raad weer tegen het advies van het college in een keuze heeft gemaakt. Ik geloof nog steeds dat de voorkeur van het college (en de toenmalige ontwikkelaar op de achtergrond) voor een belangrijk deel was gebaseerd op financiële argumenten.

Vervolgens duurde het tot december 2006 alvorens een plan werd gepresenteerd dat volgens het college rijp was om de planologische procedure te starten. Er konden zienswijzen worden ingediend en dat is dan ook gebeurd, ook door mij. Ik heb een aantal zaken aangesneden met als conclusie dat het plan niet rijp was voor een kansrijke procedure. Het werd daarna stil. Af en toe kwam er iets naar buiten, vooral over problemen met de parkeergarage en dan vooral met de financiële aspecten daarvan.

Pas in mei 2008 vroeg de toenmalige wethouder mij wat er moest gebeuren om er voor te zorgen dat ik niet meer lastig zou doen. (Hij zei dat natuurlijk wat anders.) Ik antwoordde: reageer maar eens op de zienswijze. Dat gebeurde dan ook in juni 2008. Ik kreeg toen een reactie met als conclusie dat de procedure niet zou worden gestart alvorens een aantal problemen was opgelost. Het werd weer stil totdat in het voorjaar 2009 de samenwerking van gemeente met Mooiland bij dit project ontplofte. Gelukkig stond v.d. Horst samen met de HEMA al klaar om het project over te nemen. Daarvoor werd in de zomer van 2009 razendsnel door de raad besloten het terrein aan deze combinatie te verkopen voor een bedrag van 1.5 miljoen. Tegelijkertijd werd een verlies van 1.9 miljoen alvast voor gemeenterekening genomen. In de koopovereenkomst kon niet alles worden geregeld. Wel nam de gemeente het op zich tijdig, en ik schrijf met nadruk tijdig, voor een bestemmingsplan te zorgen. De ontwikkeling van het gebied zou volledig voor rekening van de ontwikkelaar komen. Die heeft dat dan ook aangepakt en wel op een communicatief andere wijze dan daarvoor.

Naast de koopovereenkomst was er ook nog een lijst met aandachtspunten van de raad. Die lijst is nog steeds vertrouwelijk. Ik weet dus niet welke extra verplichtingen er bij de ontwikkelaar berusten. Logisch zou zijn als die zich beperken tot het gebied dat door de gemeente is verkocht. Dat betekent dat zaken als verkeer, parkeren en markt tot de verantwoording van de gemeente behoren. De verordening op het mobiliteitsfonds zou nog verplichtingen voor de ontwikkelaar met zich mee kunnen brengen. Die verordening is echter zo lek als een vergiet. In augustus 2009 heb ik daar een beschouwing gewijd. De raad heeft in november 2009 besloten dat die verordening moet worden herzien, maar daar is nog niets van gekomen.

Begin dit jaar moest worden geconstateerd dat de gemeente niet kan voldoen aan zijn verplichting tijdig voor een nieuw bestemmingsplan te zorgen. Dat betekent dat een zogenaamde projectprocedure moet worden gevolgd. Normaliter zijn de kosten daarvan voor rekening van de ontwikkelaar, maar in dit geval komt de gemeente zijn verplichting niet na en dan is het logisch dat de consequenties, zoals de kosten daarvan, ook voor de gemeente zijn. Vervolgens blijft de verplichting van de gemeente voor een nieuw bestemmingsplan te zorgen overeind met als extra risico dat de bouwleges in gevaar komen als dat bestemmingsplan er niet op tijd is. En dat gaat over tonnen.

Ook aanverwante zaken als parkeren, verkeersafwikkeling, eventuele herinrichting van openbare ruimte die niet direct tot het project hoort moeten nog door de gemeente worden aangepakt. Ik zie niet in waarom die kosten voor rekening van de ontwikkelaar zouden moeten komen, tenzij ze in de vertrouwelijke aandachtspunten zijn opgenomen.

Wat daarin over de markt is opgenomen weet ik daarom ook niet. Wel is bekend dat iedereen wil dat de markt ook tijdens de bouw op de huidige plaats blijft. Ook heeft de ontwikkelaar altijd gezegd daaraan volledig te willen meewerken. Als ik bouwondernemer was zou ik nog wel een paar keer achter mijn oren krabben alvorens die medewerking toe te zeggen. Zowel van de Horst als de HEMA hebben al meer laten blijken dat zij er graag aan meewerken de binnenstad niet al te zeer te laten lijden onder het bouwgeweld. Wat de ontwikkelaar betreft blijft de markt dus waar hij nu is. Aan de andere kant is het begrijpelijk dat de marktkooplieden in die tijd liever naar de Lunette gaan (en misschien zelfs wel permanent). Dat kan echter geen reden zijn de kosten van marktverplaatsing voor rekening van de ontwikkelaar te laten komen. Tenzij dat natuurlijk eerder was overeengekomen.

En als we dan toch bezig zijn. Het carillon hangt ook nog steeds in de lucht, figuurlijk dan natuurlijk. Volgens een lijstje van juni 2009 moet het carillon behouden blijven, maar zou dat met de toren niet perse het geval hoeven te zijn. Inmiddels is wel duidelijk dat ook de toren blijft. Dan moet wel duidelijk worden wie daar eigenaar van wordt of blijft en wie opdraait voor de kosten van aanpassen.
Waar alle partijen belang bij hebben is dat ieder zijn taak voortvarend aanpakt. Het kan daarom niet zo zijn dat de gemeente procedures ophoudt omdat er zaken waarvan de verantwoordelijkheid ook bij de gemeente ligt nog niet goed zijn geregeld.

Dat de gemeente bittere pillen zal moeten slikken staat voor mij al lang vast. De juichkreten uit het college bij de overname van het project dat er in plaats van verlies nu winst zou worden geboekt, waarbij een bedrag van 3 miljoen in de krant kwam, heb ik altijd ongeloofwaardig gevonden.

Tot slot: een goede zaak dat de wethouder weer een kast opentrekt om te kijken of er een lijk in zit. Er zijn nog wel een paar kasten.

woensdag 14 juli 2010

voorbereidende vergadering 13 juli 2010, nabeschouwing

Twee niet geagendeerde zaken waren voor mij het meest opmerkelijk.

Allereerst natuurlijk de aankondiging van de burgemeester dat zij Grave gaat verlaten. Verrassend, maar niet verbazingwekkend. Deze stap past volledig in haar carrière. 4 Jaar is voor ons kort, maar als ik mij goed herinner is het burgemeesterschap van Grave de functie die zij in haar loopbaan het langst heeft uitgeoefend. Voor haar is deze benoeming een succes en dus een felicitatie waard.

Grave moet nu op zoek naar een nieuwe burgemeester. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan. Doet de hele raad daar aan mee of regelt de coalitie het weer net als bij de wethouderskeuze. Ik heb veel kritiek gehad op de wijze waarop dat is gebeurd, maar de indruk tot nu toe is wel dat het resultaat van die verkeerde procedure veelbelovend is.

Vervolgens circuleerde er een Raadsleden-Nieuwsbrief waarin werd meegedeeld dat er geen haalbaarheidsonderzoek naar verplaatsing van de scheepswerf zou worden gedaan. Dat ontlokte bij mij een zacht “Hoera”. Eindelijk is besloten een bij voorbaat doodlopende weg te verlaten. Al te lang werd de raad en alle betrokkenen de worst voorgehouden dat verplaatsen van de scheepswerf, en dan bij voorkeur naar het Wisseveld, een haalbare en afdoende oplossing van de problemen zou zijn. Al gauw was duidelijk dat niemand geld beschikbaar had voor deze operatie en daarmee is verplaatsen uitgesloten en het resultaat van het haalbaarheidsonderzoek bekend: onhaalbaar. De Zwarte Piet van het stoppen met het steeds maar niet beginnen met het onderzoek wordt wel erg nadrukkelijk bij de scheepswerf gelegd. Van een ondernemer mag je toch verwachten dat hij geen geld uitgeeft aan zaken die geen rendement opleveren. Zeker raadslid Bos moet het aanspreken dat de directeur van de scheepswerf de gemeente behoedt voor nutteloos geld uitgeven aan een onderzoek. Ook al terzijde van de vergadering ontlokte het bericht dat de gemeente een onderzoek laat doen naar de toestand van een tweetal panden in de Hamstraat opmerkingen in deze zin.

Met de scheepswerf zijn we hiermee wel weer terug bij af. Nu bekend is wat er niet gaat gebeuren moet er snel duidelijkheid komen over hoe de problemen wel worden aangepakt. Ook zullen de plannen voor het Maasfront moeten worden aangepast.

En dan nu nog wat over de punten die wel op de agenda stonden.

“Vernieuwend vergaderen”.
Zoals ik al vreesde werd er inhoudelijk niet veel over gezegd. VPGrave maakte een opmerking over de inderdaad lange duur tussen voorbereidend bespreken en besluiten. Dat werd direct aanleiding om de zaak maar over de vakantie heen te tillen. De gebruikelijke vraag of dit niet voor de besluitvormende vergadering van 20 juli zou kunnen worden opgelost werd niet gesteld. Ik heb nog ergens een schema liggen, waarbij dit bezwaar zich niet voordoet, maar ongetwijfeld kleven daar weer andere bezwaren aan. Maar daarom zou een brede discussie waarin alternatieven naast elkaar worden besproken en afgewogen zinvol zijn. In ieder geval beter dan achtereenvolgens alle mogelijkheden af te schieten vanwege een of ander nadeel. Aan het eind houd je dan niets over. In mijn voorbeschouwing wees ik er ook nog op dat het om meer dan een vergaderschema moet gaan. Alhoewel Keerpunt 2010 bij het begin van de discussie nog vroeg of het voorstel tot wijziging van het reglement voor het presidium bij het onderwerp mocht worden betrokken, hetgeen mocht, werd hier verder geen woord over vuil gemaakt. Wordt dus vervolgd.

Het archeologisch beleid.
De discussie hierover was zeer beperkt. VPGrave vroeg alleen om een onderscheid tussen amateurarcheologen en goudzoekers. De VVD bij monde van Hans Bos vroeg zich af of er wel tijd aan moest worden besteed. Na wat gesteggel constateerde voorzitter Vollenberg dat het stuk rijp was voor de besluitvormende vergadering. Mijn vragen over de communicatie zijn dus niet beantwoord en zullen ook in de besluitvormende vergadering wel niet aan de orde komen, maar wellicht dat degenen die de startnotitie gaan uitwerken zelf tot de conclusie komen dat dit onderwerp meer aandacht verdient. Ik heb daar goede hoop op.

De kwestie Litjens.
Dit werd een volledige herhaling van de vorige bespreking. Iedereen was het er toen en nu wel mee eens dat er een oplossing moet komen en dat die in het bestemmingsplan Buitengebied moet worden vastgelegd. De ideeën hierover van Litjens zijn bekend. Het is nu een zaak van goed formuleren wat de gemeente toelaatbaar acht. Wat er volgende week dan ook wordt besloten, al of niet via een amendement , bij de behandeling van het bestemmingsplan Buitengebied begint de discussie opnieuw. Na een partijtje langs elkaar heen praten constateerde de voorzitter dat ook dit stuk rijp was voor besluitvorming.

Hart van Grave
Met het eigenlijke voorstel: verruiming van het winkeloppervlak met opoffering van enkele woningen kon de hele raad wel instemmen. Wel werd duidelijk dat er nog enkele hobbels zitten in de overeenkomst, maar dat was eigenlijk al lang bekend.

Initiatiefvoorstel over Wisseveld
VpGrave kwam met het idee het Wisseveld, zolang er geen definitieve bestemming is, beschikbaar te stellen voor evenementen. Een goed idee, maar of daar nou een raadsbesluit voor nodig is? Merkwaardig blijf ik vinden dat initiatiefvoorstellen rechtstreeks naar de besluitvormende vergadering dienen te gaan. Je zou toch verwachten dat ook die behoorlijk worden voorbereid, zodat eventuele raakvlakken met andere zaken en de consequenties zowel juridisch als financieel bekend zijn. Ook de fracties kunnen het ambtelijk apparaat toch bij de voorbereiding van een voorstel betrekken?

Overpeinzingen.
Tijdens en na de vergadering heb ik me afgevraagd of er voor Litjens en het archeologiebeleid in dit stadium wel een raadsbesluit nodig was. De raad bemoeit zich toch alleen met hoofdlijnen? De hoofdlijnen voor Litjens zitten in het bestemmingsplan Buitengebied. Dat bij de voorbereiding daarvan het college ook de bestuurlijke Litjenssoap betrekt is logisch en dat de raad er via een nieuwsbrief van op de hoogte wordt gesteld dat men in samenspraak met Litjens in dat bestemmingsplan een hanteerbare bepalingen zal voorstellen is communicatief verstandig. Maar waarom alvast een principe-uitspraak vragen voor uiteindelijk een detail in het bestemmingsplan?

Op zich was de vraag van Bos of gezien de andere drukke bezigheden het wel verstandig is een archeologiebeleid te formuleren terecht. Maar die afweging hoort thuis bij de behandeling van de kadernota, de begroting of het eventuele jaarprogramma voor de raad. De raad informeren over startnotitie en wat daarmee samenhangt is prima, maar besluiten doet de raad over het uiteindelijke beleid en dat moet nog woreden voorbereid.

Zeker Litjens is een politiek gevoelige zaak en dan kun je ook overwegen dat het beter is een keer teveel naar de raad te gaan dan een keer te weinig. Maar de scheepswerf ligt evenzeer gevoelig en het haalbaarheidsonderzoek werd, althans door een deel van de raad als weg naar de hemel gezien, en kwam zelfs voor in een coalitieprogramma. Dat werd wel via een nieuwsbrief afgevoerd.

De vraag hierbij is natuurlijk wat de definitie is van besturen op hoofdlijnen

maandag 12 juli 2010

Hoe zit het met het beeldkwaliteitplan?

Rond de jaarwisseling was het beeldkwaliteitplan aan de orde. Er was een voorgenomen besluit waarop zienswijzen konden worden ingediend. Dat is dan ook gebeurd en daarbij werd de zaak aardig overhoop gehaald, waaronder de communicatie over deze zaak. Er volgde een bespreking met de indieners van zienswijzen en daarin werd toch wel op zijn minst de suggestie gedaan dat er een herbezinning zou komen.

Sindsdien heb ik niets meer gemerkt van voortgang in de procedure. En toch is een beeldkwaliteitplan belangrijk.

Vandaar de kop boven dit artikeltje.

Voorbereidende vergadering 13 juli 2010

Archeologisch beleid
Op de agenda voor de komende voorbereidende vergadering van 13 juli en de besluitvormende vergadering van 20 juli (dus geen fatsoenlijke tijd voor aanpassingen) staat ook het voorstel een archeologisch beleid voor de gemeente Grave. Zoals wel meer gebeurt ademt het voorstel vooral een sfeer van: voldoen aan een wettelijke bepaling. Ogenschijnlijk dus een voorstel van weinig betekenis voor de burgers van onze gemeente. Dat blijkt ook uit de communicatieparagraaf:

“De gebruikelijke inspraakprocedure zal worden gevolgd. Daarnaast zal er aandacht zijn voor de inbreng van de plaatselijke historische vereniging en amateurarcheologen. De commissie RKZ zal advies over het concept uitbrengen”


Opdat deze bepaling niet in de rest van mijn tekst wordt ondergesneeuwd heb ik hem wat extra ruimte gegeven! U begrijpt dat ik het wel erg mager vind.

De eerste vraag is natuurlijk wat de gebruikelijke inspraakprocedure is. In het verhaal over “vernieuwend vergaderen” heb ik het gezegde “inspraak zonder inzicht leidt tot uitspraak zonder uitzicht” al aangehaald. Communicatie begint met informatie verstrekken. Dat de historische vereniging en de amateurarcheologen erbij worden betrokken is prima. Zijn er ook kwaliteitseisen voor erkende amateurarcheologen? Hoe worden ze erbij betrokken? Komt er een klankbordgroep? Het nog te ontwikkelen beleid is van betekenis voor meer dan voornoemde categorieën. Degenen die bouwplannen willen ontwikkelen en uitvoeren zullen ermee te maken krijgen en dan is het toch wel prettig als men daar ruim van te voren van op de hoogte is.

Conclusie: de communicatieparagraaf zal meer aandacht moeten krijgen en dat zal moeten leiden tot een communicatietraject.

Ingekomen stukken

Zoals gebruikelijk is er ook nu weer een uitgebreide lijst met een opgave van brieven die aan de raad zijn gericht. Er zijn brieven bij, zoals circulaires en veel stukken van de VNG, waarop de afzender geen antwoord verwacht. Op brieven van burgers en verenigingen dient wel te worden gereageerd en wel door de raad, eenvoudig omdat de brief, terecht of onterecht, aan de raad is gericht. Nu viel me bij het afluisteren van de laatste vergaderingen op dat bij dit onderwerp herhaaldelijk werd gevraagd of de betreffende brief al was beantwoord. En dat kan eigenlijk niet. Nu stelt iedereen natuurlijk ook prijs op een snelle beantwoording en dan is het efficiënt de raad er niet bij te betrekken als dat niet strikt nodig is. Daar moet dus iets op worden gevonden. Een mooi punt om te betrekken bij “vernieuwend vergaderen”. (een andere naam in de geest van optimale werkwijze zou niet slecht zijn). Een suggestie: laat een lid van het presidium met de griffier wekelijks de aan de raad gerichte brieven doornemen en sorteren op: “voor kennisgeving aannemen”; “ter afdoening naar B&W” en “raad krijgt concept antwoord”. Op de lijst die aan de raad wordt voorgelegd wordt deze sortering vermeld. Natuurlijk hoort er ook een volgsysteem bij.

Het heeft mij overigens op een idee gebracht. Nu schrijf ik mijn weblogs in de hoop dat de raadsleden er iets mee doen en soms merk er iets van. Ik zou natuurlijk iedere tekst kunnen afsluiten met “Gaarne verneem ik uw reactie op het bovenstaande” en als formele brief aan de raad richten. Daar moet ik toch nog eens over nadenken!

zaterdag 10 juli 2010

Is vernieuwend vergaderen ook beter vergaderen?

Woord vooraf
Met veel belangstelling en ook hoop heb ik uitgekeken naar een voorstel om de werkwijze van de raad te verbeteren. Hoop omdat verbetering mee zou brengen dat ik kan stoppen met deze weblog en mijn inbreng zou kunnen leveren op de juiste manier manier: via de politieke partijen. Vol enthousiasme ben ik dan ook begonnen met het lezen van de stukken: de notitie “Vernieuwend Vergaderen in Grave” en het nieuwe reglement voor het presidium naast het oude. Mijn hoop is nog niet weg, want de discussie moet nog worden gevoerd en waar leven is, is nog hoop. Mijn voornaamste probleem met de notitie is dat ze niet af is. Er zijn teveel open einden en niet voldoende uitgewerkte ideeën om verantwoord op 1 september op deze wijze aan het werk te gaan. Echt onzinnige dingen staan er ook niet in de notitie. Als start voor een verbetertraject is het heus wel een bruikbaar verhaal. Laat ik maar een aantal punten aansnijden.

Welk systeem je ook hanteert, met of zonder commissies, het succes staat of valt met de wijze waarop je ermee omgaat. Dat het huidige systeem met voorbereidende en besluitvormende vergaderingen niet goed werkt vindt zijn oorzaak niet eens zozeer in het systeem zelf als wel in o.a. de volgende punten.

  • Stukken komen te laat en zijn onvolledig;
  • Veel vragen en opmerkingen kunnen in de voorbereidende vergadering niet voldoende worden beantwoord;
  • De dossierkennis van wethouders en aanwezige ambtenaren is onvoldoende om tijdens de voorbereidende vergadering alle gevraagde informatie te verstrekken. Dat betekent dat veel informatie later en somns zelfs in de besluitvormende vergadering moet worden verstrekt.
  • Het vergaderschema biedt voor de fracties weinig ruimte voor overleg met de achterban;.
  • De agenda voor de vergadering is vaak zo vol dat discussies niet zijn afgerond binnen de vastgestelde tijd. Dat betekent uitstel of onvoldragen besluiten.
  • Enzovoorts.

Er is natuurlijk een samenhang tussen de diverse punten. Als een onderwerp met onvoldoende informatie in bespreking komt, kost de behandeling in de raad meer tijd en kunnen minder onderwerpen in de beschikbare tijd worden afgewerkt.
Het is wat erg cru gesteld en er worden wel goede besluiten op tijd genomen, maar toch kan worden gesteld dat het eindtijdstip van de vergadering om 22:30 uur het enige onderdeel van de vergaderwijze van de raad is waarover niemand iets te klagen heeft.


Alhoewel niet bij het werk van de commissie evaluatie “Anders Vergaderen” 2010 betrokken hoort de vastlegging van de werkzaamheden van de raad naar mijn mening volledig bij het systeem.
De geluidsopname van de vergadering is behoorlijk snel voor iedereen toegankelijk en heel goed benaderbaar. Wat mij betreft is er dan ook geen enkele behoefte daar nog iets van schriftelijk vast te leggen. Het enige van belang is de juiste tekst van een besluit. Die tekst hoort in de besluitenlijst thuis. Dat geldt ook voor amendementen en moties. Een besluit genomen met algemene stemmen is net zoveel waard als een besluit met de kleinst mogelijke meerderheid. De stemmenverhouding is dan ook minder belangrijk dan de tekst van de besluiten zelf.
Een vraagstuk apart is hoe moet worden omgegaan met gewijzigde raadsbesluiten. Zo is meegedeeld dat de raad binnenkort een onderdeel van de besluiten over het Hart van Grave moet wijzigen. Er zijn daarvoor diverse aanpakken denkbaar.Moraal: de wijze waarop besluiten worden vastgelegd dient ook onderwerp van bespreking zijn.


Alle fracties geven herhaaldelijk te kennen dat zij betrokkenheid van de burgers bij het raadswerk belangrijk vinden. In de notitie wordt dit onderwerp wel een aantal malen genoemd, maar niet echt uitgewerkt. Aan dit onderwerp zou best een afzonderlijke bespreking mogen worden gewijd. En dan niet beperkt tot betrokkenheid bij raadsvergaderingen. Een voorzetje geef ik verderop.

Opmerkingen over de notitie.
Allereerst viel mij op dat er kennelijk grote overeenstemming heerst in de commissie. Er wordt na een beschouwing van de huidige situatie in één keer een nieuw systeem gepresenteerd. Ik ben benieuwd welke gedachten hier achter zitten.
Al bestuurlijke generaties lang wordt gevraagd aan de raad alternatieven voor te leggen, zodat een afweging en een keuze kan worden gemaakt. In deze notitie is daarvan geen sprake. Strikt genomen zou op basis van de eenstemmigheid in de commissie en geen enkel blijk van verschil van mening over de inhoud en het voorstel door het presidium kunnen worden geconcludeerd dat er geen discussie over nodig is en de zaak dus als A-stuk kan worden beschouwd. Hopelijk denkt men daar toch anders over.Op 1 september hiermee beginnen en dan denken dat de vergaderwijze in Grave daarmee is verbeterd is een illusie.

Dat brengt mij op een detail. De vorige notitie droeg de naam “Anders Vergaderen”, deze heet “Vernieuwend Vergaderen” wat dat ook moge betekenen. Ik mag toch hopen dat het doel is dat de raad op een efficiënte en effectieve wijze, passend in de huidige opvattingen over democratie, besluiten neemt.

Waarom in 2005 “Anders vergaderen” ?
Een probleem van de commissievergaderingen was dat er totaal geen belangstelling voor was in de media. Slimme opmerkingen in de commissie moesten wel in de raadsvergadering worden herhaald om aan de vergetelheid te worden onttrokken. En daarmee was inderdaad het hek van de dam.
Commissievergadering waren in de regel helemaal niet lang en saai. Het grote voordeel van dit systeem was dat belanghebbende burgers en verenigingen aan tafel zaten en konden meepraten. De sfeer was duidelijk ook gemoedelijker en dat kwam de discussie wel ten goede. Misschien een voordeel van het ontbreken van de media.


Er waren inderdaad per cyclus drie vergaderingen en in het huidige systeem maar één. Ik geloof niet dat het oude systeem ook alles bij elkaar drie keer zoveel vergadertijd heeft gekost. Inhoudelijk is de voorbereidende vergadering nooit meer geweest dan drie commissievergadering tegelijkertijd. Hetgeen ten koste is gegaan van de burgerparticipatie.


Overigens is het niet het dualisme dat het mogelijk maakte commissie af te schaffen. Commissies als deze waren nooit verplicht. Ze werden in het monistisch systeem alleen gezien als een goede wijze om raadsvergaderingen voor te bereiden. In het dualistisch systeem zou de raad veel meer op hoofdlijnen moeten besturen en daardoor minder op details in hoeven te gaan en dat zou de bespreking in commissie overbodig maken. Voorwaarde was natuurlijk wel dat de raad voldoende aandacht besteed aan het vastleggen van de hoofdlijnen en het controleren van het college. Maar kadernota’s, begrotingen, buraps en jaarrekeningen worden nog steeds door de raad gejaagd op een wijze die het voor de burgers totaal onmogelijk maakt het raadswerk te volgen. En dat was nou net het hoofddoel van de invoering van het dualisme.


Evaluatie in 2006
Dat het systeem al na één rondje werd geëvalueerd, en daarna niet meer, getuigt wel van een groot optimisme. Mensen in een ander systeem laten werken vraagt nu eenmaal veel tijd en sturing.

Vragen vooraf (van de commissie)
Deze paragraaf zou moeten dienen als opstap naar het ontwikkelen van de verbeterde werkwijze. Alhoewel wat er in staat allemaal volkomen juist is vind ik het toch wat mager en zeker het vierde punt: “welke doelen streven we na met een gewijzigde aanpak”

Dat “gast aan tafel” is mislukt was te voorspellen. Als je daadwerkelijk inbreng wilde hebben moest je allereerst door een fractie worden uitgenodigd. In het algemeen hebben die meer behoefte aan ondersteuning en minder aan het ruimte geven aan een mogelijk afwijkende visie. Natuurlijk kon je vragen om te worden uitgenodigd, maar dan moest je om daadwerkelijk iets te bereiken wel de goede partij kiezen. Het alternatieve systeem van spreekrecht in de vergadering werkt ook niet. De spreektijd is beperkt tot 5 minuten en dat is te weinig om ook maar één raadslid op andere gedachten te brengen en van meepraten is geen sprake. In de praktijk is mij van daadwerkelijke invloed op de besluitvorming dan ook niets gebleken. Het spreekrecht is in mijn ogen alleen geschikt als gelegenheid nog een laatste symbolisch beroep te doen op de raad.


Het (ver)nieuwe(nde) systeem.
Ik vraag me af wat er eigenlijk nieuw is aan dit systeem. Ik zie het niet anders dan het strikter toepassen van het systeem zoals in 2005 ingevoerd, hetgeen op zich al een aanzienlijke verbetering zou zijn. Maar daarvoor zijn wel andere dingen nodig, zoals ik in het woord vooraf heb beschreven.


Conclusie
Dat het onderwerp aan de orde komt is een heel goede zaak. Voor een verandering zal echter meer discussie en meer tijd nodig zijn. Dit is een startnotitie. Een projectmatige aanpak kan daarbij helpen. Intussen is er best een aantal verbeterpunten aan te geven. Ik kan er wel enkele noemen, maar wacht toch liever eerst af wat de raad zelf a.s. dinsdag hierover zegt. Op 2 punten wil ik nu nog wel even ingaan.


Het presidium
In dit kader wordt ook het reglement voor het presidium aangepast. Verbazingwekkend is dat dit punt wel op de agenda staat van de besluitvormende vergadering, maar niet op die van de voorbereidende. Het presidium is juist belangrijk vooral om te waken voor een correcte en gedisciplineerde toepassing van de regeling werkwijze raad. Uiteindelijk is de vastlegging in een reglement een uitvloeisel van de discussie hierover. Het raadsvoorstel geeft geen enkele motivering van de wijzigingen

Eigenlijk zijn er maar 2 wijzigingen.

Allereerst worden de presidiumvergaderingen niet meer openbaar maar besloten, hetgeen zij in de praktijk ook meestal waren. Ik heb daar geen enkel probleem mee. Ook in een toneelstuk blijft de regisseur buiten beeld. De taak van het presidium is de werkzaamheden van de raad te regelen. Bij de werkzaamheden wil ik wel worden betrokken, maar bij het regelen niet.

Veel minder (eigenlijk geen) aandacht heeft getrokken dat Artikel 3 uit het reglement is verdwenen. De letterlijke tekst van dit artikel is:
“Het presidium stelt jaarlijks een jaarschema voor raads- en commissievergaderingen en andere activiteiten voor de raad en de commissies op en legt dit ter besluitvorming voor aan de raad.”

En dat vind ik nou juist een mogelijkheid meer orde te scheppen. Een jaarprogramma of bedrijfsplan is voor iedere organisatie een goed basis om te werken. Natuurlijk zullen zaken anders lopen, maar bijsturen is altijd beter dan van begin af aan te zwalken.

Wat gelukkig wel is gebleven is dat het presidium de agenda’s voor de raad vaststelt. Het betekent ook dat alleen het presidium stukken kan toevoegen of afvoeren. Ook kan het presidium kwaliteitseisen stellen aan de raadstukken. Om te beginnen kan het presidium eisen dat de stukken volledig moeten zijn alvorens ze op de agenda worden geplaatst. Als dan het presidium de agenda vaststelt 14 dagen voor de voorbereidende vergadering en de stukken direct daarna worden verstuurd en op de website geplaatst hebben de fracties voldoende tijd zich met hun achterban voor te bereiden en eventuele aanvullende informatie te vragen. Dat zal de behandeling in de vergadering zelf ten goed komen. Kortom: het presidium heeft nu al de mogelijkheid direct aanzienlijke verbeteringen te bewerkstelligen.


Betrokkenheid van de burger
Hiervoor schreef ik dat dit onderwerp een afzonderlijke discussie waard is en dat ik er een voorzet zou geven.
Wij hebben een parlementaire democratie. Dat betekende in zijn oorsprong dat we eens in de vier jaar onze vertegenwoordigers kozen en dat die vertegenwoordigers dan voor ons de beslissingen namen. Wie wat meer wilde moest maar lid worden van een politieke partij. Tegenwoordig is de burger niet meer zo gedwee. Hij en zij willen ook tijdens de rit meedoen. Daar moeten ze dan ook de gelegenheid voor krijgen. Een gezegde uit de beginperiode van de inspraak is: “inspraak zonder inzicht leidt tot uitspraak zonder uitzicht”. Dat gezegde is nog steeds van kracht.
Het basisprincipe dat de raad de beslissingen neemt en wel zonder last en ruggespraak is nog steeds van kracht. Dat betekent dat de burgerparticipatie ophoudt wanneer het daadwerkelijke besluitvormingsproces is begonnen.

Bij het tot stand komen van besluiten worden drie fasen onderscheiden, zo constateert ook de commissie: informatiefase; meningsvormende fase en uiteindelijk het besluiten zelf. Natuurlijk zijn de grenzen niet scherp.

Het eigenlijk besluiten begint als alle informatie bekend is en de alternatieven op tafel liggen. Vanaf dat moment is de burger uitgepraat. In het algemeen is dat halverwege de meningsvormende fase.

Er zijn ook 2 “soorten” burgerparticipanten. Allereerst de mensen die gewoon uit belangstelling mee willen doen, maar er zijn ook mensen die een directer belang hebben, bijvoorbeeld omdat zij zelf bij een besluit zijn betrokken, maar ook omdat zij een belangengroep vertegenwoordigen. Deze laatste groep zou best wat langer direct mogen meepraten. De eerste groep zou zeker in de meningsvormende fase de inbreng kunnen leveren via de politieke partijen.

Ook hier is nog bespreekstof voldoende voorhanden.

donderdag 8 juli 2010

Terug van weggeweest

De caravan staat weer in de stalling. De spullen zijn opgeruimd, dus de draad kan weer opgepakt.

Het eerste dat bij terugkomst opviel was de troosteloze aanblik van het Hofplein. Dat het een kale vlakte zou zijn was te verwachten, maar dat onkruid geeft toch wel een heel troosteloze aanblik. Zoiets leidt tot smartelijke gedachten, maar dat zal de burgemeester toch niet bedoeld hebben toen zij in haar telefonische column in de Graafsche Courant opmerkte dat Grave geen decor nodig heeft om de juiste achtergrond te krijgen voor het smartlappenfestival. Bij de behandeling van het bestuursakkoord gaf de woordvoerder van de coalitie nog aan dat Grave het vooral moet hebben van toerisme en recreatie. Grave wil dus gastvrij zijn. Het eerste wat je doet als je gasten ontvangt is zorgen dat je huis er een beetje netjes uitziet. Zo’n kostbaar karwei is dat toch niet. Hopelijk is het ruim voor de intocht van de vierdaagse opgeknapt.

Tijdens het opruimen van weet ik allemaal wat heb ik de opnames van de voorbereidende en besluitvormende vergadering afgespeeld. Ik heb dus maar met een half oor geluisterd. Daarom wat zaken waarbij mijn onderbewustzijn aan de bel trok.

Het bestuursakkoord.
Ik blijf de wijze waarop ook deze raad werkt merkwaardig vinden. De coalitie had een concept opgesteld en aan de anderen gevraagd daar commentaar en aanvullingen op te geven. Dat hebben ze netjes gedaan en dus zou je denken dat concept en opmerkingen samen tijdens de voorbereidende vergadering zouden worden besproken. Vergeet het maar! Het commentaar bleef buiten behandeling. Toen Jacques Leurs het dan in de vergadering nogmaals probeerde werd hem dat niet in dank afgenomen.
Voor de besluitvormende vergadering was een nieuw concept, waarin de gemaakte opmerkingen waren verwerkt, kennelijk zonder dat het veel invloed had.

Alles bij elkaar vind ik het eindresultaat eigenlijk wel goed. Het is een vaag verhaal waar niemand iets op tegen kan hebben. Bij paars plus zijn ze ook zo iets van plan omdat er te grote verschillen zijn tussen de coalitiepartijen. Het moet dan maar in de kamer worden uitgevochten. In Grave is het omdat het verschil tussen oppositie en coalitie te klein is om een dichtgetimmerd coalitieprogramma op te stellen.

AZC
Bij het eerste het beste inhoudelijk stuk bleek al dat de meningen zowel in “coalitie” als in “oppositie” verdeeld waren. Het eindresultaat betekent hoe je het wendt of keert dat de raad tegen een nieuw contract “Ja mits” heeft gezegd. De mitsen zoals door het CDA opgesteld hebben vooral betrekking op de ruimtelijke aspecten. Je mag toch aannemen dat tijden de planontwikkeling het college zelf daar wel op zou hebben gelet. Het COA zal ook wel zo verstandig zijn tijdens de planontwikkeling regelmatig contact te hebben met de gemeente. Liever had ik gezien dat er wat meer over het beleid in het AZC in de mitsen had gestaan. Al eerder heb ik gewezen op het belang van een goede dagbesteding en het voorkomen dat er bewoners op straat worden gezet. In de discussie kwam dit “klinkeren” wel even aan de orde, maar daar bleef het bij.

Er waren 2 insprekers die van de burgemeester te horen kregen dat de raad hun opmerkingen “wellicht zou betrekken” in de discussie. Ik heb daar niet echt veel van gemerkt. Communicatie daarover is belangrijk en zoals door het CDA terecht werd opgemerkt op de eerste plaats een verantwoordelijkheid van de gemeente en dus niet van het COA.

Financiële stukken
De toelichting heb ik volledig gemis en dat het belang volgens mij deze keer ook niet zo groot was had ik al eerder opgemerkt. Dat blijkt ook wel uit het besluit over de kadernota. Die werd niet vastgesteld, maar voor kennisgeving aangenomen. Daarom geen inhoudelijke opmerkingen

Opvallend vond ik de inbreng van raadslid Bos. Hij was toch tot 1 juni wethouder en dus verantwoordelijk voor deze stukken. Van hem zou je dus geen vragen, maar antwoorden kunnen verwachten. Het meest verbaasde mij dat geen raadslid en geen collegelid inging op zijn opmerking in zowel de voorbereidende als de besluitvormende vergadering dat het probleem bij het opstellen van deze stukken was dat “het zo moeilijk is informatie uit de organisatie te krijgen”. Hier sprak geen raadslid maar een ex-wethouder die zelf hiervoor verantwoordelijk was. Het is niet netjes in een openbare vergadering het ambtelijk apparaat te beschuldigen.

Initiatiefvoorstel jeugdhonk
Op zich is het verheugend dat het college zelf al was teruggekomen op het plan het jeugdhonk te verplaatsen van het Wisseveld naar de “Kleine Elft”. Het initiatiefvoorstel werd daardoor bijna helemaal overbodig. Bijna is niet helemaal, LPG had ook voorgesteld een beslissing te nemen over een definitieve oplossing. Ik herhaal nu nog maar eens dat voor mij het gebruik maken van een gelegenheid die voor een jaar of vijf beschikbaar is misschien wel beter is dan een permanente vaste voorziening.

Volgende week wordt het ook weer interessant als de raad gaat praten over haar werkwijze. Ik heb het stuk inmiddels gelezen en mijn commentaar ligt te rijpen.