maandag 28 september 2009

projectbesluit Mariëndaal

In zijn weblog maakte Jacques Leurs gewag van een besluit in de B&W-besluitenlijst van 15 september. Mij viel in die lijst een ander besluit op nl. dat over het verlenen van een projectbesluit inzake Mariëndaal. Aan dat besluit is voor een bedrag van € 278.617 aan leges verbonden. Dat is een leuk bedrag aan inkomsten. In het besluit staat ook vermeld dat die leges pas zullen worden geïnd als het bestemmingsplan is aangepast. Een gevraagd voorschot van € 220.000 wordt terugbetaald. Dit is op grond van bepalingen in de nieuwe wet RO die sinds 1 juli 2008 van kracht is. Wat er niet bij staat is dat volgens diezelfde wet de leges volledig vervallen als de bestemmingsplanwijziging niet binnen 1,5 jaar door de raad is vastgesteld. En dat geldt voor alle plannen waarvoo een projectbesluit nodig is, zoals de binnenstad. Er staat dus een flinke boete op het niet tijdig gereed hebben van bestemmingsplannen. Iets voor de raad om goed in de gaten te houden.

donderdag 24 september 2009

Besluitvormende vergadering 22 september 2009

De wereld en speciaal Grave zullen als gevolg van deze vergadering weinig veranderen. Soms denk ik dat de raadsleden beter samen naar een therapiesessie kunnen gaan dan een raadsvergadering houden. In het inmiddels donkergrijze verleden kende de gemeenteraad de sherrykuur als middel om plooien glad te strijken.
Op de agenda van een besluitvormende vergadering staan A en B stukken. Het is de bedoeling dat over A-stukken niets meer wordt gevraagd en niet wordt gediscussieerd. Dat weerhield fracties niet om toch vragen te stellen over de wijziging van het bestemmingsplan buitengebied en opheffen van de provinciale welstandszorg. Die vragen hadden geen invloed op het besluit en hadden net zo goed of beter in de voorbereidende vergadering aan de orde kunnen komen. Achteraf is mij gebleken dat in Grave, tegen de bedoeling van het dualisme in, de wethouders hun voorstellen toch in de raad mogen verdedigen. Dat belemmert wel de inhoudelijke discussie tussen de fracties. Nu heeft de raad van Grave zo te zien meer behoefte aan onderling gekissebis dan aan inhoudelijke discussie. Veel verschil met het verleden is er niet. Toen is het ook nooit gelukt te voorkomen dat de raadsvergadering voor een deel een herhaling werd van de commissievergaderingen.

Ik blijf van mening dat wethouders bij de besluitvormende vergadering niet aanwezig mogen zijn. Behalve natuurlijk als zij zelf onderwerp van gesprek zijn en dat was deze keer het geval. Wethouder Opsteegh begon de discussie met ruiterlijk te erkennen dat hij niet slim had gehandeld en bood excuses aan. Daarmee was de angel er natuurlijk uit. Een paar fracties uit de oppositie probeerden nog wel de aanval op de wethouder voort te zetten, maar gelukkig gingen de meeste fracties snel over naar de vraag of de raad van Grave wel verstandig omgaat met vertrouwelijkheid. Nee dus. Het heeft geen zin iets in het geheim te bespreken, terwijl het onderwerp door even te googlen in alle aspecten op het beeldscherm verschijnt zoals Koevoets aantoonde. Het is dan ook goed dat daar -en hopelijk op niet al te lange termijn- een discussie aan wordt gewijd. Een vorige maal heb ik al betoogd dat vertrouwelijke raadsvergaderingen uitzondering moeten zijn. Dat bereik je niet door vertrouwelijke vergaderingen te boycotten. Verbeteren doe je van binnen uit. In dit geval was de boycot zelfs ironisch. Want als er één zinvolle vorm van een vertrouwelijke vergadering is, is het wel die waarin vertrouwelijkheid wordt opgeheven. En dat was hier het geval. Gelukkig is de vertrouwelijkheid over de wensen van de Raad voor de ontwikkeling van het “Hart van Grave” nu opgeheven en mag een raadslid rustig zeggen of hij of zij het carillon wil handhaven om maar iets te noemen. Nu ik over die lijst van uitgangspunten beschik bleek mij weer dat alleen de raadsleden van die vertrouwelijkheid last zullen hebben gehad. Daar stond nu echt niets nieuws in.

Ik heb het pand verlaten alvorens de andere punten uit de vertrouwelijke vergadering aan de orde kwamen.

donderdag 17 september 2009

Voorbereidende vergadering 19 september 2009

Deze vergadering stonden vooral het AZC en de loswal in de schijnwerper. Over die onderwerpen is een apart artikel gewijd. Er was nog een drietal zaken die mij opvielen. daarover hier mijn commentaar.

Spreekrecht

Een vertegenwoordiger van de wijkraad vroeg aandacht voor de parkeerplaats bij de Sprankel en Jumbo. Al eerder heb ik hier aandacht aan besteed. Ik constateerde daarin dat deze verbetering kan worden beschouwd als een noodzakelijk gevolg van de uitvoering van eerdere werkzaamheden. Het college kan daarom direct tot uitvoering overgaan. De kosten worden ten laste van dat project gebracht. Dat leidt waarschijnlijk tot een overschrijding van het budget van dat project en daar zal het college verantwoording over moeten afleggen en dat is wel even moeilijk. Deze benadering is binnen college en raad kennelijk niet in overweging genomen. Er kwam nu uit dat het plan wel uitvoeringsgereed is en dat er nu subsidie is aangevraagd, maar dat de raad geld beschikbaar moet stellen voordat de verbetering kan worden uitgevoerd. Jacques Leurs vond in zijn weblog dat de wijkraad met het pleidooi een succes boekte. Mijn idee is dat de wijkraad weer met een kluitje in het riet werd gestuurd. Dat de raad geld beschikbaar moet stellen is geen nieuws. Zoals de wethouder zelf al stelde is dat juist de taak van de raad en dat moet nu bij de begrotingsbehandeling gebeuren. Daarmee ben ik meteen bij het volgende aspect.

Financiële zaken

Op de vraag naar de kosten van de loswal werd ontwijkend geantwoord. Toch zal de raad moeten weten hoeveel geld er beschikbaar moet worden gesteld. Hier wreekt zich weer het feit dat de raad geen duidelijke kadernota heeft vastgesteld. Daarin had een lijst van uit te voeren projecten kunnen zijn opgenomen met een totaal beschikbaar budget (nu is er slechts een lijst met projecten waar geen geld voor is). Dat past ook in de taak van de raad om te besturen op hoofdlijnen en de details aan het college over te laten. Het door wethouder Bos aangedragen probleem dat door nu de kosten van de loswal bekend te maken de aanbesteding wordt gefrustreerd zou dan niet aan de orde zijn. Overigens kun je bij de opmerking van de wethouder ook nog wel wat kanttekeningen zetten. Allereerst kun je in de kredietaanvrage zorgen voor een verschil tussen budget en raming van de aanneemsom. In het verleden was het voorzichtig zijn met ramingen gebruikelijk omdat inschrijvers veelal overleg pleegden alvorens in te schrijven. Tegenwoordig mag dat niet meer en daarmee is die noodzaak weg. Als de opdrachtgever zorgt voor een goede raming kan die zelfs als maximum worden beschouwd en is bekend zijn van dat bedrag juist een voordeel. En laat dat nu net de methode zijn die wordt gevolgd bij de aanbesteding in het kader van de WMO die ook nog even ter sprake kwam. In de voorwaarden wordt een maximum inschrijvingsbedrag genoemd! Overigens moet die aanbesteding nog plaatsvinden. Uit de opmerking van wethouder Opsteegh dat de inschrijving in het Land van Cuijk niet beneden de kostprijs lag in tegenstelling tot die elders had ik begrepen dat de aanbesteding al had plaats gevonden.

Zoals hierboven vermeld vindt de discussie over het beschikbaar stellen van geld voor de parkeerplaats bij de Sprankel plaats in het kader van de begroting. Datzelfde geldt voor de brug in Escharen en de loswal en wie weet voor welke andere zaken. Dat zou niet zo erg zijn als de begroting zou gaan over het verdelen van beschikbare gelden. Dan kun je nieuwe zaken aanpakken zonder oude te stoppen. Helaas heeft de wethouder al laten doorschemeren – zeg maar gerust luidkeels verkondigd- dat de begrotingsbehandeling vooral moet gaan over bezuinigingen, schrappen van uitgaven dus. En dan is beginnen met het aandragen van nieuwe projecten die om nieuw geld vragen niet zo’n leuke start.
De begrotingsbehandeling zal daarom dan ook veel voorbereiding vragen van de fracties en daarvoor moeten ze de gegevens tijdig hebben om via overleg met de achterban prioriteiten te kunnen stellen. En dat brengt me bij het derde onderwerp.

Communicatie

Opvallend was dat noch bij de bespreking van de loswal noch bij die van een toekomstig AZC publieksvoorlichting ter sprake kwam. En dat mag in de huidige tijd en gelet op de uitspraken van raad en college toch merkwaardig worden genoemd. Daarnaast is herhaaldelijk sprake van communicatiestoringen: bij het MFC zelfs zodanig dat het bestuur van Quadrant is afgetreden. Ook deze vergadering moest excuus aan het participatieplatform worden aangeboden omdat het niet was geïnformeerd over de aanbesteding.
Ook de wijze waarop burgers invloed uit kunnen oefenen op raadsbeslissingen is verre van optimaal. Dat heeft te maken met de planning van de raadswerkzaamheden die inbreng via de politieke partijen nagenoeg onmogelijk maakt.
Het spreekrecht bij raadsvergaderingen is ook sterk beperkt. De beschikbare tijd is daarin vanzelf zeer beperkt en de inbreng blijft beperkt tot een betoog en beantwoorden van mogelijke vragen. Een gesprek met de raad kun je dit noemen. Wat dat betreft was de situatie met de commissies uit het verleden beter. Belanghebbenden konden in de commissie meepraten. De huidige voorbereidende vergadering is niets meer dan drie commissievergaderingen op één avond inclusief de stoelendans als afscheiding tussen onderwerpen. Dat spaart twee avonden en dan is er natuurlijk weinig tijd voor inbreng van buiten.

Deze vergadering viel mij ook op dat het omgaan met raadsvragen ook bijzonder geheimzinnig is op het vertrouwelijke af. Er werd meegedeeld dat er schriftelijke raadsvragen waren en dat die schriftelijk beantwoord worden. Dat gaat dus helemaal aan het publiek voorbij. In het verleden waren raadsvragen dingen waarmee een fractie zich kon profileren en kon je er via de pers kennis van nemen. Nu is de site van Jacques Leurs de enige bron. Het zou een idee zijn raadsvragen op de site van de gemeente te publiceren en dan met de antwoorden erbij. Dan kun je ook zien of vragen ook altijd worden beantwoord.

Toch kun je niet zeggen dat de gemeente niet wil communiceren. Het project “Gast van de Raad” is een succes waar de burgemeester terecht trots op is. Dat moet gewoon blijven. Het lijkt wel dat communicatie als zelfstandig project prima verloopt, maar dat communicatie binnen andere disciplines steeds minder belangrijk wordt. Iets voor de verbetering van de organisatie. Ook de raad heeft daar helaas weinig oog voor.

Voorbereidende vergadering 19-09-2009, Eerste fase loswal.

Na een presentatie aan de raad van plannen voor het gehele waterfront van Grave, volgde nu een uitwerking voor de loswal en directe omgeving. Het ziet er niet gek uit. Simpel, geen overbodige luxe en functioneel. Wat dat betreft snel naar de volgende stap. De loswal is een belangrijke entree van de stad en die ziet er nu niet uit. Toch heb ik een aantal opmerkingen:

  • Het plan moet in 2 stappen worden uitgevoerd. Het ontwerp gaat namelijk uit van het verdwijnen van de scheepswerf. De eerste fase bestaat uit werken die in de huidige situatie kunnen worden wordt uitgevoerd en passen in het bestemmingsplan. Aan de gang dus. En dat is de vraag die op korte termijn aan de raad zal worden gesteld. Toch was de opmerking van Léon Kamps terecht of niet eerst zou moeten worden beslist over de totaal visie. Als de raad daar nu niets over zegt zou je kunnen denken dat de raad al heeft besloten tot het in ieder geval op die plek laten verdwijnen van de scheepswerf. Dat lijkt mij wat voorbarig. Een alternatief plan voor de loswal met handhaving van de scheepswerf is daarom nodig om te kunnen beoordelen of deze eerste fase ook daarin past. Overigens ben ik daar niet bang voor.
  • Volgens het duale stelsel moet de raad zich uitspreken over hoofdlijnen en zich niet bemoeien met details. Nu kun je twisten over de vraag wat details zijn, maar de keuze van de grootte van tegels is in mijn ogen een detailkwestie. Bovendien zijn er nog een hoop technische aspecten die invloed hebben op die keuze. Wel ter zake is de opmerking dat de loswal prettig toegankelijk moet zijn voor iedereen, dus geen kinderkopjes zoals in de straten.
  • Ik vond het merkwaardig te horen dat pas nu met Rijkswaterstaat wordt gepraat. Logisch zou zijn geweest dat aan deze beheerder van de Maas van te voren zou zijn gevraagd wat de randvoorwaarden zijn. En het zou mij niet verbazen als de steiger tot problemen gaat leiden. Het huidige beleid is dat zo’n constructie voor een hoogwaterperiode moet zijn verwijderd en dan wordt gevraagd die steiger voor 1 november weg te halen. Waar blijf je dan met dat ding. Als je de steiger toch zou mogen laten liggen moeten de meerpalen op zijn minst tot de hoogte van de kademuur reiken. Anders drijven de steigers misschien weg. Dan is wel de vraag naar vlaggenmasten opgelost. De architect deed wat luchtig over het voorkomen van hoogwaterperioden: eens per enkele jaren. De verwachting is dat het aantal extreme afvoeren van de Maas, zowel hoog als laag gaat toenemen. Dit is ook een punt van overweging bij de keuze van het verhardingsmateriaal.
  • Het parkeren op de loswal is bij uitvoering van dit werk afgelopen! Dat werd afgedaan met de mededeling dat er wel een tijdelijke parkeergelegenheid komt op het Wisseveld of aan de Koninginnedijk aansluitend aan de woningen. Ik ben benieuwd hoe de scheepswerf daar over denkt. Tijdelijke voorzieningen, in afwachting van definitieve zijn per definitie weggegooid geld en moeten dan ook zoveel mogelijk worden vermeden. De raad zou deze vergadering over het parkeerplan hebben moeten praten. Geen raadslid heeft gevraagd waarom dat is uitgesteld, of het moet zijn in de schriftelijke vragen.
  • Alles staat of valt natuurlijk met het beschikbaar zijn van geld voor de uitvoering. Dat is er nog niet. Vragen naar de hoeveelheid geld die nodig is werden afgedaan met een beroep op vertrouwelijkheid van dat soort gegevens. Nu is er verschil tussen budget en aanneemsom. Het is best mogelijk een budget aan te vragen zonder de raming van de aanneemsom prijs te geven, als je dat al zou willen. Ik kom daar nog op terug. Ook deze kwestie zal wel naar de begrotingsbehandeling worden verwezen. Dat kan leuk worden.
  • Er werd weer een subsidieworst voorgehouden. Het is wel gewenst dat daar bij de behandeling van het budget in de raad zekerheid over bestaat, anders mag je daar geen rekening mee houden. Overigens is het ophogen van de loswal nodig omdat Rijkswaterstaat het Maaspeil gaat opzetten. Een bijdrage van het rijk in de kosten ligt dan ook in de rede. Je moet dan wel praten over ophogen en niet over uitvlakken.
  • Geen woord werd gewijd aan informatie van de bevolking over dit plan. Ik ben er van overtuigd dat heel wat Gravenaren zo hun ideeën hebben over hoe de loswal er uit moet komen te zien. En dan kun je daar beter van te voren over praten. Maak de mensen maar enthousiast voordat met de uitvoering wordt begonnen. Over communicatie kom ik naar aanleiding van deze vergadering nog terug.

woensdag 16 september 2009

Voorbereidende vergadering 19 september 2009. Presentatie COA

Veel duidelijkheid gaf de presentatie van het COA niet. Dat werd wat beter door de vragen vanuit de raad. Uiteindelijk werd afgesproken dat het presidium binnenkort (en dat zal wel de volgende vergadering zijn) een debat zal wijden aan de vraag of het COA in Grave mag blijven, en zo ja hoelang, in welke vorm en waar. Dat is een goede zaak, maar het lijkt mij verstandig van te voren alvast een aantal vragen door het COA te laten beantwoorden en van gemeentewege te laten uitzoeken.

  • Hier alvast wat suggesties van mijn kant.
    Op een vraag om hoeveel plaatsen het gaat antwoordde de directeur van het COA dat een AZC pas “rendabel” is bij 400 plaatsen. Een interessante informatie, maar geen antwoord op de vraag. Ze noemde ook een centrum met 2000 plaatsen. Dat is voor het COA natuurlijk financieel gunstiger. Gevraagd moet worden, hoeveel plaatsen het COA in Grave wil hebben. Aangezien het voor de hand ligt dat het COA, gezien de problemen die men heeft, zal antwoorden met “hoe meer hoe liever” zal Grave zelf daar ook een idee over moeten hebben. Geen eenvoudige zaak.
  • Er was een woordenspel over uitzetcentrum, vertrekcentrum of terugkeercentrum. Hoe je het noemt, het gaat over asielzoekers die niet mogen blijven. De achtergrond van deze discussie is natuurlijk dat het belangrijk is te weten wat de asielzoekers gaan doen. Als zij geen zinvolle bezigheden hebben is de stap naar zinloze of schadelijke bezigheden niet groot. Nu is het landelijk beleid wat dat betreft niet hoopvol. Aan het COA moet dus worden gevraagd, hoe het leven in een nieuw AZC eruit gaat zien.
  • De directeur merkte nog op dat de staatssecretaris geen categorale AZC’s meer wil, maar blijvers en niet-blijvers in hetzelfde centrum wil huisvesten. Dat lijkt mij een moeilijke zaak. Niet-blijvers hebben minder voorzieningen dan blijvers. Die in één centrum laten wonen lijkt mij een bron van problemen. Hier mag ook wel wat nadere informatie van het COA over komen.
  • Het COA gaf te kennen dat de deur van het huidige centrum in oktober 2010 dicht gaat. Een nieuw centrum is voor die tijd gegarandeerd niet gereed. Betekent het sluiten dat de bewoners dan tijdelijk elders worden ondergebracht? Waarom dan niet definitief is een voor de hand liggende vraag. Het zou mij niet verbazen dat het COA als de gemeente Grave wil meewerken aan een nieuw centrum zal vragen het huidige centrum nog een tijdje te mogen gebruiken.
  • Het huidige centrum is eigendom van het COA. Herbestemmen is dus een probleem van het rijk. De gemeente moet over de nieuwe bestemming wel een oordeel hebben, maar ze hoeft niet actief mee te zoeken. Heeft het rijk al ideeën daarover?

Van gemeenteweg zou voor het debat in de volgende informatie moeten worden voorzien:

  • De gemeente zal zelf voor het debat een inzicht in de mogelijke vestigingsplaatsen moeten hebben. Als er nergens plaats is heeft de discussie geen zin. Het Wisseveld is al genoemd. Kamps noemde al een alternatief zonder de naam te noemen, maar hij bedoelde Mariëndaal. Er zijn er meer, natuurlijk met voor en veel tegens. In Gassel is onlangs nog gevraag naar mogelijkheden om woningen te bouwen.
  • Daarom is de vraag aan welke bestemming de gemeente denkt als de asielzoekers gaan verdwijnen nu al belangrijk. Het COA noemde “zorgwoningen” als mogelijkheid. Heeft Grave na het tot stand komen van het nieuwe Maaszicht daar nog behoefte aan?
  • Om te kunnen beoordelen of het Wisseveld geschikt is zal de gemeente toch een idee moeten hebben hoe het Wisseveld er uiteindelijk uit komt te zien; een masterplan dus. Het gevaar van ad hoc beslissingen is dat het Wisseveld een allegaartje wordt.
  • En tot slot en heel belangrijk is de vraag hoe en wanneer over deze problematiek met de bevolking wordt gecommuniceerd. Nu al aannemen dat het Wisseveld niet zal worden geaccepteerd, zoals Jacques Leurs op zijn website voorstelt vind ik voorbarig.
  • De omgekeerde Wildersvraag niet wat kost het, maar wat levert het op is wel interessant maar althans voor mij niet doorslaggevend.

Kortom het voorbereiden van het debat in de raad vereist een gedegen voorbereiding.



Monumentenweekend reactie Graeft Voort.

De heer Jan Timmermans stuurde mij namens Graeft Voort onderstaande reactie:


De heer De Vreede steekt niet onder stoelen of banken dat hij ontevreden
Is over de invulling van het monumentenweekend in Grave, te meer dat het
Thema “op de kaart zetten” voor Grave een goede kans is om aan naamsbekendheid
te doen.

Over het algemeen onderbouwt de heer De Vreede zijn opvattingen, ongeacht
Of men het daarmee eens is of niet, maar daar heeft hij deze keer op enkele
punten blijkbaar geen tijd voor gehad. Op welke punten?

“Het historisch stadhuis, toch een belangrijk monument, bleef gesloten.
Het was zelfs teveel moeite de vlag uit te steken”. Bij een korte navraag
had hij kunnen weten dat al het meubilair, vaandels, historische prenten etc.
uit het stadhuis zijn verwijderd en dat zelfs de deuren naar de trouwzaal
zijn verwijderd. Dit alles ter bescherming van het meubilair, omdat alle
energievoorzieningen zijn afgesloten vanwege een toekomstige verbouwing.
Of je dan met het uithangen van een vlag een aardig compromis weet te
bereiken, trekt ik sterk in twijfel.

“Natuurlijk kost het open houden van museum en VVV moeite en inzet vooral
van vrijwilligers. Waarom lukt dat de kerken wel en anderen die zich op
dit terrein bewegen niet?” Sprekend voor het Graafs Museum kan ik met
zekerheid stellen dat moeite en inzet van vrijwilligers voor het museum
nooit een punt van discussie is geweest om met het Monumentenweekend
geopend te zijn. Als de heer De Vreede de kranten goed had gelezen, dan had hij
kunnen weten dat het Graafs Museum eind augustus een uiterst succesvolle
tentoonstelling heeft afgesloten over 150 jaar blindenwezen en dat de
vrijwilligers van het Graafs Museum meteen daarna druk in de weer waren om
een nieuwe tentoonstelling op te zetten over de bevrijding van Grave, die
op 17 september geopend zal worden. Dan kunnen de veteranen, Graafse
reünisten en andere bezoekers aan de 65e Bevrijdingsdag die naar Grave een kijkje
nemen in het Graafs Museum.

Het zou een aanfluiting zijn geweest om tijdens het monumentenweekend de
deuren van het museum te openen, omdat er toen nog hard gewerkt werd aan
de nieuwe tentoonstelling. Of had het Graafs Museum met het uitsteken van een
vlag mogelijk een wezenlijke bijdrage kunnen leveren aan het monumentenweekend?



Het moge duidelijk zijn dat die vrijwilligers van het Graafs Museum zich met veel enthousiasme en met inlevering van veel vrije tijd inzetten om aansprekende tentoonstellingen over de Graafse geschiedenis op te zetten.
Zo wisten in enkele weken tijd zo?n 1200 bezoekers uit alle delen van
Nederland de weg te vinden naar Grave en het Graafs Museum om de tentoonstelling
Over het blindenwezen te bezoeken.

Deze bezoekers hebben ons te kennen gegeven dat zij zeker nog terug komen
naar Grave om de stad nog eens goed te bekijken en de gezellige sfeer te
proeven.
Om nu het museum eenvoudig neer te zetten zoals in het commentaar van 14
september j.l. is wel al te gemakkelijk en vraagt op zijn minst om een
geduchte nuancering.



Jan Timmermans

Stichting Graeft Voort.

Mijn antwoord hierop.

In mijn commentaar op het monumentenweekend heb ik onrecht gedaan aan het vele werk dat door de vrijwilligers van Graeft Voort wordt gedaan en dat was geenszins de bedoeling; mijn excuses daarvoor. Je mag rustig stellen dat het “inhoud geven aan het cultuur-historisch beleid” in Grave voor een heel groot deel afhankelijk is van het werk van deze organisatie. Mijn commentaar is ook niet gericht op alle anderen die zich het afgelopen weekend hebben ingespannen. Ik blijf echter van mening dat er meer uit het monumentenweekend had kunnen worden gehaald. Dat vereist natuurlijk meer samenwerking en meer inspanning en dat moet je willen. Ter toelichting daarom nog het volgende.

De verklaring die de heer Timmermans geeft over het gesloten zijn van museum en historisch stadhuis niet het gehele monumentenweekend open waren is begrijpelijk en logisch, maar was niet bekend bij de bezoekers die nu enigszins teleurgesteld Grave verlieten. Daardoor is in Grave toch de kans gemist zich ook tijdens het monumentenweekend "op de kaart te zetten".

Met wat creativiteit, extra moeite en vooral tijdig overleg met alle betrokkenen hadden naar mijn mening alternatieven kunnen worden gevonden. In het historisch stadhuis had een kleine tentoonstelling kunnen worden ingericht over hetgeen Grave op cultuur-historisch gebied te bieden heeft. Tegelijkertijd had kunnen worden verwezen naar de komende activiteiten in het museum. Nu regelt iedere organisatie zijn eigen monumentenweekendprogramma. Samenwerken betekent ook elkaar helpen.

Ik besef dat dit praten achteraf is en dat ik daar in de voorbereiding van het monumentenweekend mee had moeten komen. Dat is juist, maar....

De betekenis van het monumentenweekend wordt in Grave al jaren onderschat. Zo waren er alleen op de zaterdag activiteiten Vorig jaar, toen het religieus erfgoed speciale aandacht kreeg, hebben de kerken zelf extra inspanningen geleverd en met zodanig succes, dat men daar mee door wilde gaan. Tijdens een evaluatie met gemeente en bezoekersmanagement werd duidelijk gemaakt dat dit een taak was van het bezoekersmanagement die het initiatief zou moeten nemen voor eventueel opwaarderen van het monumentenweekend. Dat is niet gebeurd en dat betreur ik.

Natuurlijk kun je de keuze maken dat pinksterfeesten, smartlappen- enwaterfestival van groter toeristisch belang zijn dan een monumentenweekend, maar roep dan niet van de daken dat Grave het cultuur-historisch erfgoed graag met de rest van de wereld wil delen. Dat bedoelde ik met mijn laatste zin: "Een beleid moet je niet alleen formuleren, maar ook inhoud geven."

De bedoeling van mijn weblog is wat knuppels te gooien in vooral het gemeentelijk hoenderhok. Wat het monumentenweekend betreft is dat gelukt, alleen heb ik daarbij het verkeerde hoen geraakt. Hopelijk stuitert de knuppel ook naar degenen die zich echt geraakt moeten voelen: de beleidsmakers in onze gemeente.

maandag 14 september 2009

Monumentenweekend.

Het jaarlijkse monumentenweekend is weer achter de rug. Dit keer met als thema "op de kaart zetten”. Een geweldige gelegenheid om de status van Grave als cultuur-historische gemeente met een schat aan monumenten aan de wereld duidelijk te maken. Nu ben ik nooit kapot geweest van de wijze waarop in Grave van deze gelegenheid gebruik wordt gemaakt. Maar dit jaar was het toch wel weer aanzienlijk minder. Het historisch stadhuis, toch een belangrijk monument, bleef gesloten. Het was zelfs teveel moeite de vlag uit te steken. Het thema leende zich toch uitstekend voor een wat ruimere aanpak dan alleen maar deuren open te zetten. Bijvoorbeeld zou het gemeentelijk monumentenbeleid en de plannen met de binnenstad kunnen worden gepresenteerd. Natuurlijk kost het open houden van museum en VVV moeite en inzet vooral van vrijwilligers. Waarom lukt dat de kerken wel en anderen die zich op dit terrein bewegen niet? En dat het zinvol is bleek wel uit de reacties van de bezoekers aan de kerken en de beeldentuin. Het waren er meer dan 300 en velen kwamen van ver, ook uit het buitenland, naar Grave, juist omdat het monumentenweekend was. “Prachtige kerk en leuke activiteit, maar jammer dat andere zo op het oog belangwekkende monumenten gesloten waren” was een veel gehoorde reactie. Gelukkig kon een bezoeker die dacht dat het historisch stadhuis ook een kerk was van de juiste informatie worden voorzien. Aangezien op zondag ook het VVV gesloten was konden veel anderen niet worden geholpen. Jammer, want of deze bezoekers nog terugkomen en aan hun buren zullen vertellen dat het de moeite waard is Grave een bezoek te brengen moet worden betwijfeld. Een beleid moet je niet alleen formuleren, maar ook inhoud geven.

We zijn weer aan de gang

De vakantie is voorbij. De gemeenteraad kan –en moet- dan ook weer met volle kracht aan het werk. U begrijpt misschien dan ook mijn verbazing toen ik uiteindelijk de agenda voor de voorbereidende vergadering van 15 september zag. De agenda voor de besluitvormende vergadering van 22 september is helemaal nog niet bekend. Die vergadering kan en mag inhoudelijk dan ook niet veel om het lijf hebben.

Op de agenda alleen een voorstel om de gemeenschappelijke regeling welstandszorg Noord-Brabant op te heffen. Dat is een logisch gevolg van een eerder genomen besluit van het algemeen bestuur van die regeling. Eigenlijk is het besluit al genomen. Het gaat vooral over de consequenties en het vervolg. De gemeente Grave wil een welstandsbeleid blijven voeren. De informatie over de wijze waarop dat wordt georganiseerd is nog mager. Mijn indruk is dat de nieuwe organisatie weliswaar kleiner van omvang is, maar inhoudelijk veel zal lijken op de huidige. “Welstand” en “kwaliteit van de ruimte” klinken wel anders, maar beogen hetzelfde: er voor zorgen dat er geen rommel wordt gebouwd. Dat was altijd al een moeilijk te beredeneren zaak en zal dat ook altijd blijven. Ik ben benieuwd.

Er staan 2 presentaties op het programma:
Allereerst komt de staatssecretaris (?) uitleggen wat het COA wil met het AZC in Grave. Een goede start van die discussie, alhoewel de raad door die presentatie te organiseren aangeeft dat over een nieuw contract wel met Grave valt te praten. Bij het afsluiten van het vorige contract werd toch de uitspraak gedaan dat het daarmee voor Grave wel genoeg was.

Met belangstelling zal ik de presentatie van het plan voor de loswal volgen. De loswal is een belangrijke entree voor bezoekers over het water. Die moeten als ze langs varen het idee krijgen dat het de moeite waard is in Grave aan te leggen. Een paar vlaggenmasten zonder vlag wekken die indruk niet.

In de besluitvormende vergadering zal wel uitgebreid worden gepraat over het schenden van aan de raad opgelegde vertrouwelijkheid door een collegelid. Voor de vakantie heb ik naar aanleiding van het artikel in de Gelderlander al het een en ander hier over geschreven. Het wordt tijd dat de raad zich eens uitspreekt over het opleggen van geheimhouding aan de raad. Eigenlijk zijn er gezien de huidige verhouding tussen raad en college maar weinig zaken die in vertrouwen aan de raad hoeven te worden meegedeeld. Onderhandelingen zijn aan het college voorbehouden. Zolang die niet zijn afgerond hoeft het college hier niets over te vertellen aan de raad. Ik kan maar één onderwerp bedenken waarover de raad vertrouwelijk moet debatteren: het benoemen van een ereburger. Ook ontgaat mij nog steeds de reden waarom het idee een AZC op het Wisseveld te zetten in vertrouwen aan de raad moest worden meegedeeld.

dinsdag 11 augustus 2009

Parkeren en mobiliteitsfonds, een beschouwing

Inleiding

Binnenkort gaat de gemeenteraad zich buigen over het in 2008 ingestelde mobiliteitsfonds. Een vreemde naam eigenlijk want het gaat om stilstaande auto’s: parkeren dus. Het zal wel weer in grote haast moeten omdat het voor de ontwikkelaars van het “Hart van Grave” wel belangrijk is te weten wat de consequenties van dat fonds voor het project zijn. Er zal tussen het verschijnen van het voorstel en de besluitvormende vergadering wel weer te weinig tijd zijn om eens rustig na te denken en van gedachten te wisselen over parkeren en de financiering daarvan. Om van burgerparticipatie bij dit onderwerp maar niet eens te spreken. Ik ben daarom alvast maar gaan denken vooral over de manier waarop deze problematiek zou moeten worden aangepakt.

Samenvatting

  • Het is nogal een verhaal gaan worden en ik kan me voorstellen dat u er tegenop ziet het hele verhaal te lezen. Met de volgende samenvatting hoop ik uw interesse wel te wekken.
  • Het mobiliteitsfonds kan niet los worden gezien van het parkeerbeleid in zijn geheel. Het is er een onderdeel van. De evaluatie van het mobiliteitsfonds moet daarom een onderdeel zijn van de discussie over het parkeerbeleid
  • Direct bij het begin van een discussie de oplossing geven is fout. Je moet beginnen met het probleem te definiëren, vervolgens de mogelijke oplossingen te genereren en tot slot daaruit de beste te kiezen. In dit verhaal kom ik dus niet met concrete oplossingen.
  • Er zijn verschillende types parkeerproblemen. Die vereisen een eigen aanpak.
  • Problemen door onvrede met de parkeersituatie kunnen mede worden opgelost door een goede communicatie. Daar moet tijd voor worden genomen. De keuze voor blauwe zone is indertijd ook niet zomaar gedaan.
  • Algemeen geldende parkeernormen kunnen wel als richtlijn dienen, maar er moet ruimte zijn voor maatwerk. Normen zijn een slecht uitgangspunt voor een verordening.
  • Bewoners van de binnenstad moeten leren leven met het feit dat hun auto wat verder van huis staat.
  • Samenwerking tussen particulieren, ondernemers en gemeente kan leiden tot betere en goedkopere oplossingen.
  • Een mobiliteitsfonds kan in die samenwerking een hulpmiddel zijn. De huidige verordening is dat niet.
  • Je kunt alleen maar laten bijdragen aan een mobiliteitsfonds als en wanneer een parkeervoorziening voorhanden is.
  • Communicatie met degenen die belang hebben bij parkeren, dus potentiële parkeerders, maar ook ondernemers is belangrijk bij het ontwikkelen van een parkeerbeleid.

Wat is er nodig om te kunnen evalueren

Naast natuurlijk de tekst van de huidige verordening is een aantal documenten of informatie in andere vorm nuttig. Een voor aanvulling vatbare opsomming:

  • Het raadvoorstel uit 2008 met de daarbij behorende stukken o.a. over het parkeerbeleid in zijn geheel;
  • Een overzicht van de toepassing van de verordening tot nu toe. In het raadsbesluit was vastgelegd dat de verordening in 2013 zou worden geëvalueerd. De reden dat het nu al gebeurt moet voort komen uit de ervaringen.
  • Ervaringen met een mobiliteitsfonds in andere gemeenten. In het raadvoorstel van 2008 is al een aantal gemeenten genoemd.
  • De gevoelens van degenen die met het Mobiliteitsfonds te maken hebben gehad of zullen krijgen. Dat zal tijd kosten, maar is wel belangrijk.
  • Eventuele jurisprudentie. Ik ben geen jurist, maar denk toch dat de huidige Graafse verordening wel aanknopingspunten biedt voor juridisch verzet.
  • Een zwerftocht met Google “mobiliteitsfonds parkeren” geeft veel resultaat. Daar zal vast iets nuttigs bij zijn.

Wat is een Mobiliteitsfonds en waarvoor dient het?

Als het mobiliteitsfonds wordt geëvalueerd is het goed eens na te gaan waar het eigenlijk om gaat.
Uit de nu geldende overeenkomst is het volgende af te leiden:
Volgens de bouwverordening is iedereen die iets wil gaan bouwen verplicht op eigen terrein (dus in het bouwplan) voldoende parkeerruimte op te nemen. Als dit onmogelijk of onredelijk duur zou worden kan het college hiervan ontheffing verlenen. Één van de voorwaarden is dat er dan een in de verordening vastgelegd bedrag in het door het college te beheren mobiliteitsfonds wordt gestort. De gemeente financiert uit dat fonds door haar te realiseren parkeerruimte. Anders gezegd. Tegen betaling neemt de gemeente de plicht parkeerruimte te realiseren over.

Het mobiliteitsfonds is dan ook niet meer dan de financieringmethode voor een
parkeerbeleid. De consequentie is dan ook dat er eerst een parkeerbeleid moet
zijn alvorens je daarvoor een mobiliteitsfonds instelt.

Nu staat het parkeerbeleid ook op het programma van de Raad. Het zou dan ook goed zijn eerst het parkeerbeleid aan de orde te stellen en vervolgens het mobiliteitsfonds.
Ik geef daarom eerst gedachten over parkeren en vervolgens over hetmobiliteitsfonds

Parkeren,wat is dat?

Er zijn diverse soorten van parkeren. Die vereisen een afzonderlijke aanpak, maar bieden door combinatie soms ook oplossingsmogelijkheden.

1. Parkeren als onderdeel van het wonen.

Een auto is tegenwoordig zo normaal dat zo’n ding tot het huisraad behoort. Bij een normale woning hoort dus minstens 1 parkeerplaats. Technische oplossingen zijn:

  • Garage, carport of open ruimte op eigen terrein. De parkeerplaats(en) is (zijn) exclusief beschikbaar voor de eigenaar van het perceel. De kosten van bouw en onderhoud zijn ook voor deze eigenaar. Mobiliteitsfonds speelt hierbij geen rol.
  • Een vaste plaats in garageboxencomplex, parkeergarage of op afgesloten parkeerterrein. Deze parkeergelegenheid wordt door derden gebouwd en geëxploiteerd. De gebruikers kunnen hun plaats kopen dan wel huren.
  • Een vergunning voor een parkeerplaats op de openbaar weg in de buurt van de eigen woning. Dit werkt als er niet meer vergunningen worden uitgegeven dan er parkeerplaatsen zijn en er een parkeerverbod voor niet-vergunninghouders is. Voor het gebruik van de parkeerplaats moet worden betaald. In Grave bestaat dit systeem niet.
  • In het stratenplan voor een wijk is een aantal parkeerplaatsen opgenomen, beschikbaar voor bewoners en bezoekers. De aanlegkosten zijn in de verkoopprijs van de bouwgrond begrepen. Onderhoud en eventuele uitbreiding van dit aantal plaatsen is tot nu toe voor rekening van de gemeente.

2. Bedrijfsparkeren.

Het gaat daarbij om bedrijfsauto’s en auto’s van personeel. Tenzij het om bedrijven gaat die continu werken zullen deze plaatsen gedurende een deel van de week en dag niet nodig zijn voor het eigenlijke doel. In principe zouden ze dan beschikbaar kunnen zijn voor andere doeleinden, voor zover er geen bedrijfsauto’s moeten worden gestald.
Gebruikelijke oplossing voor dit type parkeren zijn.

  • Op eigen terrein in parkeergarage (spaart ruimte, maar kost geld) op in de openlucht;
  • Een gezamenlijke oplossing voor enkele bedrijven of als onderdeel van de infrastructuur van het bedrijf
  • Gewoon op een openbare parkeerplaats of langs de straat.

3. Parkeren door klanten en andere bezoekers.

Het gaat hierbij om parkeerders die slechts een korte periode gebruik maken van een parkeerplaats. De bezettingsgraad wisselt enorm, zowel in omvang als in tijd. Oplossingen:

  • Voor kantoren e.d. is een beperkt aantal plaatsen op eigen terrein vaak voldoende. Deze parkeerplaatsen zijn als de zaak is gesloten niet beschikbaar voor anderen.
  • Grootwinkelbedrijven hebben vaak grote parkeerterreinen. Vandaar dat deze bedrijven zich graag net buiten woongebieden en langs hoofdwegen vestigen. Bij woonboulevards en vergelijkbare complexen kan sprake zijn van gemeenschappelijke parkeergelegenheid.
  • Supermarkten, waarbij geen ruimte is voor eigen parkeerterrein zijn graag gevestigd in de buurt van een openbaar parkeerterrein.
  • Bij incidentele evenementen worden tijdelijke terreinen op weilanden (als die er zijn) ingericht. Als dat niet voldoende is wordt het aan de bezoekers overgelaten wat verderop een parkeerplek te vinden in een woonwijk of in de berm. Dat wordt dan vaak een chaos en overlast, maar er is feest en morgen is het weer voorbij.
  • Door regelingen als blauwe zone en parkeermeters zijn aanwezige parkeerplaatsen efficiënter te gebruiken.

De Graafse situatie

Er is een vraag die bij alle onderwerpen als eerste moet worden gesteld: is er wel een probleem en zo ja welk? Ik durf te zeggen dat er in Grave op dit moment geen structureel parkeerprobleem is. Natuurlijk zijn er plaatsen die verbetering behoeven, zoals bij de Sprankel en bij iedere onderhoudsbeurt van een straat wordt aandacht geschonken aan het parkeren. Het bedrijventerrein Het Wisseveld heeft meer openruimte dan ons lief is. Daar kun je je auto altijd wel kwijt. In de binnenstad werkt het systeem van Blauwe zone goed. Er is altijd wel een plek te vinden en Arsenaal en Lunette staan ook zelden of nooit allebei vol. Met de situatie op loswal bij de scheepswerf zijn we niet gelukkig, omdat we het geen gezicht vinden, maar als parkeerplaats werkt het wel. Ik besef dat wat ik beweer in tegenspraak is met wat anderen, waaronder de wijkraad van de binnenstad stellen. Nu is een probleem een probleem als je het als probleem voelt. Nu ben ik daarin wat makkelijk. Als ik mijn auto niet naast huis kan zetten omdat er een ander staat is dat voor mij geen probleem. Anderen ervaren dat anders.

Daarom eerst een echte inventarisatie van de problemen en een onderscheid tussen meetbare en gevoelde problemen. Ook niet meetbare, maar wel gevoelde problemen moeten worden aangepakt. Daarvoor dient communicatie.


De situatie wordt wel anders, zoals bij de bouw van het nieuwe Maaszicht. De langparkeerders die er nu staan (waarschijnlijk werkzaam in het Mooiland/Gemeentecomplex) verliezen hun geïmproviseerde parkeerplaatsen. Het MFC geeft hopelijk nieuwe parkeerbehoefte. Waarschijnlijk zijn de 23 plaatsen die de gemeente in het nieuwe Maaszicht heeft niet voldoende. Bij de bouw van het “Hart van Grave” verdwijnen parkeerplaatsen en ontstaat nieuwe parkeerbehoefte. Ook de verwachte stroom toeristen en andere bezoekers moet op parkeerplaatsen worden opgevangen. Of er elders in de gemeente nog problemen zijn te verwachten is mij niet bekend. Het moet wel worden nagegaan.

Het huidige mobiliteitsfonds.

In de verordening waarin dit fonds wordt geregeld staat een aantal zaken die ik discutabel vindt:

  • Het aangrijpingspunt is een bouwaanvraag. Heb je voor je plannen geen bouwvergunning nodig hoef je niet bij te dragen ook al verhoog je de parkeerdruk. Heb je wel een vergunning nodig en de huidige situatie voldoet niet aan de parkeernorm, dan moet je toch betalen ook al wijzigt er niets aan de parkeersituatie. Hoe zit dat bij een middenwoning in een straat met gebrek aan parkeerruimte als er een vergunningsplichtig klusje wordt uitgevoerd ?
  • Uitgangspunt is dat op eigen terrein in alle parkeerbehoefte wordt voorzien. Bouw en aanleg van gemeenschappelijke parkeerplaatsen door particulieren past niet in het systeem. Het is of op eigen terrein parkeren of betalen aan het mobiliteitsfonds.
  • De vereiste parkeercapaciteit wordt bepaald op grond van landelijke cijfers. Maatwerk per complex is dan niet mogelijk. Op de normstelling kom ik nog terug.
  • Deze opmerking druk ik vet, waarom zal een ieder duidelijk zijn.
    Volgens art 5.3 kan het college vrijstelling geven van de betalingsverplichting als “naar het oordeel van het college het belang van de realisatie van het bouwplan zwaarder weegt dan het voldoen van het de storting in het mobiliteitsfonds”. Er worden geen criteria aangegeven, er is geen beroepsmogelijkheid en geen controle door de raad op de toepassing van dit artikel. Ook is niet duidelijk wat er bij vrijstelling van betaling gebeurt met de verplichting parkeerplaatsen aan te leggen.
    Natuurlijk moet er een mogelijkheid van gehele of gedeeltelijke ontheffing zijn, maar dan wel verpakt in criteria, controle en beroep.
  • De gemeente neemt de plicht tot realiseren van parkeerruimte over en heeft 10 jaar om die te realiseren. Het parkeerprobleem ontstaat direct bij de ingebruikname van het complex. Kans op zo’n 8 jaar puinhoop dus!
  • De verordening is onmiddellijk ingegaan. Ik weet niet of er al veel stortingen zijn gedaan, maar die mensen hebben betaald voor iets dat er nog niet is. Erger nog: er zijn zelfs nog geen concrete plannen. Je kunt nu zeggen dat de gemeente parkeerruimte verkoopt die ze nog niet hebben. Er is een mooi plaatje van een parkeerplaats op het Sensisterrein. Het zou mij niet verbazen als het bestuur van Sensis handenwrijvend dit plaatje heeft bekeken. De onderhandelingspositie van dat bestuur bij de grondverkoop is aanzienlijk versterkt.
  • Men is verplicht te betalen alvorens de aanvraag in behandeling wordt genomen. Het kan echter 10 jaar duren alvorens de voorziening aanwezig is. Dat is wel onredelijk lang vooruit betalen.
  • Als de 10 jaar om zijn en er is geen parkeerplaats dan krijgt men het geld terug, Maar een parkeerplaats is er dan nog steeds niet en daar ging het toch om?
  • De hoogte van het te betalen bedrag wordt bepaald door de kosten van de voorziening op eigen terrein. Stel je voor: je betaalt de prijs van een plaats in een parkeergarage maar na 10 jaar krijg je een briefje: “u mag gebruik maken van het parkeerterrein op het Arsenaal”. Zolang het maar niet verder weg is dan hemelsbreed 700 m. is dat volgens de tekst van de verordening.


Discussiepunten voor een parkeerbeleid.


Naar mijn mening moet je eerst een parkeerbeleid met concreet realiseerbaar parkeerplan hebben alvorens je met een mobiliteitsfonds kunt beginnen. Om een beleid te kunnen formuleren moet je beginnen met het inventariseren van discussiepunten. Dat is niet het werk van één persoon, hoe deskundig ook, maar van velen. Bewoners hebben andere ideeën dan winkeliers en ga zo maar door. Van mijn kant nu nog wat punten die ik van belang vind.

  • Volg je met een beleid de maatschappelijke ontwikkeling of probeer je bij te sturen.
    Veel mensen hebben een paar meter als loopgrens en zien hun auto als een regenjas op wielen. Ieder gezinslid zijn eigen regenjas. Bij iets grotere afstanden en slecht weer wordt de auto gepakt. Klanten en ook winkeliers zouden het liefst dat er voor de toonbank kan worden geparkeerd. De vraag is of je het beleid op die ontwikkeling afstemt of dat je door het beleid gaat proberen daar verandering in te brengen. Woonmaatschappij en gemeente zouden hun personeel stimuleren niet met de auto te komen. In hoeverre is dat gelukt? Of zijn de auto’s op CHV-terrein en Lunette allemaal van toeristen?
  • Gebruik je algemene normeringen of probeer je in samenhang met het vorige punt maatwerk te leveren.
    Er is één norm voor woningen. Als iemand voor alle kinderen en bezoekers toch een eigen ruimte wil hebben, moet hij maar ergens in een villawijk een huis bouwen en dan kan hij zijn gang gaan. Aan de andere kant moet het ook mogelijk zijn dat bewust met minder parkeerruimte wordt volstaan. In de discussie over het mobiliteitsfonds in 2008 hebben CDA en SP een paar balletjes daarover opgeworpen. Zo is het naar mijn mening denkbaar dat je tegen kopers of huurders van woningen in de binnenstad zegt dat er voor één auto in een garagebox of parkeerterrein wat verderop is gezorgd. Bezoekers vinden wel een plaatsje in de blauwe zone (dan zijn ze ook op tijd weg) en je verjaardag met 20 gasten van ver weg moet je maar niet vieren op de dag dat het smartlappenfestival wordt gehouden. Wonen in de binnenstad heeft veel voordelen, maar je moet wel wat overlast accepteren.
  • Opmerking tussendoor
    Er zijn bestemmingsvormen die qua parkeren strijdig met elkaar zijn. Een woning vraagt om vaste parkeerplaatsen een winkel juist om flexibel parkeren. De keuze voor vervangen van het stadhuis door winkels en woningen is dan in mijn ogen in ieder geval uit parkeeroverwegingen niet logisch. Een combinatie winkels en sociaal-culturele voorzieningen zou beter zijn geweest. Parkeerruimte overdag voor winkelenden en ’s avonds voor andere leuke dingen. Afgezien van de supermarkt zullen de meeste winkels het toch wel moeten hebben van klanten die wat verder weg wonen. Maar dit is gepasseerd station, vandaar een tussendooropmerking.
  • Wat is de rol- en kostenverdeling tussen veroorzaker van het parkeerprobleem en de gemeente. Kan particulier inititiatief een rol spelen.
    o Volgens het huidige beleid is het of zelf doen op eigen terrein of betalen aan de gemeente die het dan ooit zal regelen. Moet er geen ruimte komen voor andere oplossingen? Is het bouwen van een garageboxencomplex op het Wisseveld voor het Hart van Grave misschien een goedkopere oplossing dan een parkeergarage. Parkeergarages horen vanwege het verkeer van en naar de garage ook aan de rand van een gebied en niet in het hart ervan. Blijkbaar is er op het Wisseveld een ondernemer die nu moet gaan betalen. Met het betalen is het mogelijk niet eens aanwezige parkeerprobleem niet opgelost. Op het jarenlang lege terrein is nu een transportbedrijf gevestigd. ’s Avonds staan daar de vrachtauto’s. Kunnen overdag de klanten van andere ondernemers niet staan?
    o Is het reëel de kosten helemaal tel laste van de particulier of ondernemer te brengen? Zeker bij het parkeren door klanten en bezoekers is betalen door de overheid te motiveren. Uiteindelijk is parkeren een onvermiidelijk gevolg van in een auto stappen en over een weg te rijden. De kosten van de weg worden ook door de overheid gedragen en ver via wegenbelasting en dergelijke. Waarom parkeren dan niet?
  • Is een mobiliteitsfonds zinvol?
    Als boekhoudkundige maatregel om gelden te oormerken is zo’n fonds zeker handig. De huidige verordening heeft teveel het karakter van het afkopen van het probleem. De vraag hoe het fonds er uit moet zien komt pas aan de orde als besloten is het parkeren te regelen.

Slotwoord


Ik hoop in ieder geval duidelijk te hebben gemaakt dat het parkeren niet in een paar weken kan worden geregeld en dat je moet komen met concrete oplossingen. Een idee om een mooi parkeerterrein te realiseren op het Sensisterrein is nutteloos als er geen overeenkomst met die organisatie is en een dekking voor de kosten.. Ik ben benieuwd waar het college binnenkort mee komt en hoe de Raad erop reageert.

donderdag 6 augustus 2009

Vervolg Oversteekplaats Sprankel of brug Escharen: prioriteiten

In een vorig bericht maakte ik opmerkingen over de keuze parkeren bij Sprankel of aanpassen brug Escharen.
Vanuit de wijkraad vertelde men mij dat de opmerkingen zoals die op de website van Jacques Leurs staan aan alle raadsleden zijn gestuurd. Vanuit de VVD werd direct van drie kanten gereageerd met de mededeling dat de verbeteringen aan het parkeerterrein bij de Sprankel in de kadernota 2010 zijn opgenomen. Natuurlijk heb ik daar onmiddellijk naar gekeken. En ja: in de lijst investeringsprojecten staan voor 2010 zowel onder 1.2 realisering brug Escharen als onder 1.7 Aanpassen parkeren Sprankel met de bijbehorende bedragen. Ze zijn beiden opgenomen in de groep “Bestuurlijk wenselijk (geen dekking)”. Platweg betekent dat: “we willen wel, maar we hebben geen geld”. Dat geldt voor alle twee de projecten! De raad zal eerst geld moeten vrijmaken alvorens ze kunnen worden uitgevoerd!

En dat is nou wat ik tegen de huidige kadernota heb. Prima dat in een bijlage de verlanglijst onder de nette titel: “niet in de kadernota opgenomen projecten” wordt opgenomen. Maar een kadernota vaststellen met projecten waarvoor geen dekking aanwezig is, is hetzelfde als naar een caravandealer gaan met de mededeling dat je een caravan komt kopen, maar geen geld hebt voor contante betaling (ook niet in 2011) en ook de rente en aflossing van een lening niet kunt betalen. Aan zo’n kadernota heb je dus niets. Nu zal de begrotingsbehandeling voor 2010 moeten uitwijzen of en zo ja welk van beide projecten in 2010 zal worden uitgevoerd.

dinsdag 4 augustus 2009

Oversteekplaats Sprankel of brug Escharen: prioriteiten

Op de weblog van Jacques leurs stond een dezer dagen een verzuchting vanuit de wijkraad Estersveld dat er ondanks toezeggingen door het college geen geld was voor een verbetering van een voetgangersoversteekplaats terwijl er plotseling wel geld bleek te zijn voor de brug in Escharen.

2 opmerkingen daarover

  • De veranderingen aan parkeer- en oversteekplaats zijn blijkbaar niet uitgevoerd conform het oorspronkelijke plan en als gevolg daarvan is een gevaarlijke situatie ontstaan. Voor die situatie is in overleg weer een oplossing gevonden. Dat is dan geen nieuw project, maar het herstellen van een gemaakte fout en dat heeft altijd voorrang. De kosten daarvan moeten dan ook worden gedekt uit het krediet voor het oorspronkelijke project. Als dat tot kredietoverschrijding leidt is dat jammer en zal het college daarover verantwoording moeten afleggen. Na toezeggingen meedelen dat het niet doorgaat omdat er geen geld is kan niet.
  • Prioriteiten stellen is niet alleen een labeltje met “heel belangrijk”, “minder belangrijk” of “niet belangrijk” hangen aan een project. Het gaat om afwegen van projecten tegenover elkaar. Dat is niet alleen een zaak van beschikbaar geld, maar ook van bestuurlijke en ambtelijke capaciteit. En daarvoor dient nu juist de kadernota. Het college kan alleen projecten kan aanpakken die in de kadernota zijn opgenomen. Voorwaarde is natuurlijk wel dat de raad de kadernota serieus neemt en dat is in Grave niet het geval.
    In de discussie over de kadernota worden projecten tegen elkaar afgewogen.
    Het “vinden van een potje” is in een goede bedrijfsvoering een doodzonde. Dat is wel eens lastig. Het is dan ook slim in de kadernota een post “politieke hobby’s” op te nemen (natuurlijk krijgt die post en andere naam). Dan kan het niet voorkomen dat zo’n politiek initiatief ten koste gaat van andere zaken hetgeen nu het geval lijkt.

zondag 2 augustus 2009

Werkwijze gemeenteraad instellen mobiliteitsfonds

In zijn weblog stelde Jacques Leurs de toepassing van het mobiliteitsfonds aan de orde. Hij wil dat de raad daar op korte termijn over gaat praten. Ofschoon de raad in die tijd al heel wat op het programma heeft staan is het een goede gedachte. Omdat ik over dat onderwerp ook wel het een en ander naar voren wil brengen ben ik alvast begonnen de verordening en het oorspronkelijke raadsvoorstel door te nemen en te luisteren naar de behandeling in voorbereidende vergadering van 15 april 2008 en besluitvormende vergadering van 22 april 2008. De website van de gemeente is daarvoor een uitstekende bron als je er eenmaal de weg weet. Daarbij is mij een aantal dingen opgevallen die vooral te maken hebben met de wijze waarop de raad vergadert en wordt omgegaan met stukken. Omdat ik binnenkort uitgebreid wil ingaan op de werkwijze van de raad nu wat opmerkingen over de wijze waarop dit onderwerp is behandeld. Over het mobiliteitsfonds zelf kom ik vandaag of morgen nog terug.
  • Het raadvoorstel voor de besluitvormende vergadering is letterlijk hetzelfde als dat voor de voorbereidende vergadering. Toch wijkt de vastgestelde verordening, zoals die eveneens op de website is te vinden, af van het voorstel. De notulen van de voorbereidende vergadering ontbreken op de website en in de formele notulen van de besluitvormende vergadering is alleen vermeld dat de verordening is vastgesteld met opsomming van degenen die voor en tegen hebben gestemd. De geluidopname van de besluitvormende vergadering geeft opheldering. De toenmalige wethouder vermeldt terloops dat per email nog een wijziging is toegestuurd. Die wijziging is blijkens de geluidopname van de voorbereidende vergadering niet geïnspireerd op de discussie daar. Daaruit blijkt al dat zelfs nadat de voorbereiding in de raad is afgerond het college en/of ambtelijk apparaat nog met wijzigingen komen. Een slechte zaak en zeker in dit geval vermijdbaar.
  • Door de SP is een amendement ingediend dat later een motie bleek te zijn. De tekst van de motie/amendement is echter nergens terug te vinden. Uit de geluidopname is wel de strekking af te leiden, maar niet de letterlijke tekst. Wel staat in de notulen dat de motie is verworpen en wie voor of tegen hebben gestemd. Vastleggen van amendementen en moties is toch belangrijk, ook als ze worden verworpen.
  • In het voorstel voor 15 en 22 april 2008 is vermeld dat een notitie voor een kaderstellend debat op 27 november 2007 is bijgevoegd. Aan het eind van het raadvoorstel staat dat er geen bijlagen waren, maar dat de notitie ter inzage lag. Een op zich kleine onzorgvuldigheid, maar toch tekenend. Dat ook het verslag van 27 november ontbreekt op de gemeentesite is natuurlijk pech, vooral voor de inhoudelijke beoordeling van het mobiliteitsfonds.
  • Als je de geluidsopname van de vergaderingen na elkaar afspeelt is het net of je 2 keer naar hetzelfde hoorspel luistert. In beide vergaderingen werden dezelfde vragen gesteld en ook dezelfde antwoorden gegeven. Gediscussieerd werd door de fracties alleen even naar aanleiding van de motie van de SP.
  • Vragen en ook duidelijke discussiepunten die ik na lezen van het voorstel verwachtte bleken niet aan de orde te zijn gekomen. Wel aan de orde kwam de stelling dat je in een mobiliteitsfonds niet kunt parkeren. Meer fracties vroegen naar de oplossing. En laat nu het raadsvoorstel daar volkomen duidelijk in zijn: er moet direct betaald worden anders wordt de bouwaanvraag niet in behandeling genomen en de gemeente krijgt 10 jaar om de parkeergelegenheid te realiseren en als dat niet lukt het gestorte bedrag met rente terug te betalen. Ik had een discussie verwacht over de vraag of vooruit betalen op zich wel juist is en zeker dat 10 jaar veel te lang is. Er zijn zaken die je vooruit moet betalen, maar 10 jaar wachten op het bestelde is wel erg lang.
  • In het raadvoorstel staat dat het college gekeken heeft naar andere gemeenten die een mobiliteitsfonds hebben. Een aantal, vooral juridische, zaken zijn overgenomen in de verordening. Geen raadslid heeft echter gevraagd naar documentatie daarover en, wat mij toch wel belangrijk lijkt, naar de in andere gemeenten gevraagde bedragen en de ervaringen met zo’n fonds.

Natuurlijk is het makkelijk achteraf allerlei opmerkingen te maken. Toch ben ik er van overtuigd dat de fracties meer tijd hadden moeten nemen zich met hun achterban voor te bereiden op dit onderwerp. Ook had er een strakker onderscheid gemaakt moeten zijn tussen voorbereidende en besluitvormende vergadering. Dan was er een kans geweest op een politieke discussie uitsluitend over de punten waarover de fracties het nog niet met elkaar eens waren. En dat was meen ik de bedoeling van de invoering van het dualisme

Ter afsluiting nu alvast de suggestie in de besluitenlijst niet alleen te vermelden dat er is besloten, maar ook wat er is besloten. Dat betekent teksten van besluiten en al dan niet aangenomen amendementen en moties ook opnemen.

zaterdag 25 juli 2009

AZC naar Wisseveld !! of ??

Daar gaan we weer…. Dat was mijn eerste reactie op het artikel in de Gelderlander met de kop: AZC naar Wisseveld.

Het staat er nog al definitief. Het inhoud van het artikel was wat genuanceerder. De reactie van het COA was duidelijk. Eerst de omwonenden inlichten en daarna pas naar buiten via de pers. Het gemeentebestuur, bij monde van wethouder Opsteegh, denkt daar kennelijk anders over. Ook ik vind deze publicatie niet gelukkig, maar zoiets los je niet op door de pers tegen te houden. Als gemeentebestuur moet je de pers voor zijn. “Zo simpel is dat” om een veel door wethouder Bos gebruikte uitspraak te citeren. Zelfs de gemeenteraad als onze vertegenwoordiging is nog niet geïnformeerd. Of zou er in de besloten vergadering van 10 juni in vertrouwen iets over zijn medegedeeld? Als dat zo is hoop ik dat de raadsleden behoorlijk kwaad zijn. Zij moeten hun mond dicht houden en het college licht de bevolking via de krant in. Waar hebben we dan nog raadsleden voor? Overigens heeft wethouder Opsteegh in een fractieberaad van het CDA in de winterperiode er al gewag van gemaakt dat voor het AZC een nieuwe plek moest worden gevonden. Spontaan kwam toen van diverse kanten (ook de mijne) de oplossing: naar het Wisseveld. En op het eerste gezicht is het natuurlijk ook zo. Het Wisseveld heeft klanten nodig en het AZC is natuurlijk een grote vis. Maar dan kijk je alleen naar de financiële kant. Maar er zijn meer aspecten en alternatieven.

De raad wordt overigens naar mijn mening wat vaak in vertrouwen bij zaken betrokken die eigenlijk in het openbaar moeten en ook kunnen worden behandeld. Dat is ook een manier om de raadsleden monddood te maken.

De eerste vraag die aan de orde komt is natuurlijk naar het karakter van het nieuwe AZC. Wordt het een open woonwijk of een gesloten uitzetinrichting? Het eerste is op het Wisseveld niet bij voorbaat uitgesloten, maar of het tweede er op past betwijfel ik sterk. In dat opzicht is de opmerking in het Gelderlanderartikel over de beveiliging die beter moet niet hoopgevend. Nu heeft beveiliging meer kanten. Als het gaat om brandbeveiliging is er niets aan de hand, maar eerdere uitlatingen van het college in de Gelderlander wijzen meer in de richting van beveiliging tegen ongewenst gedrag om het voorzichtig uit te drukken.
En zo zijn er nog veel meer vragen die moeten worden beantwoord alvorens je kunt zeggen dat een AZC op het Wisseveld inderdaad een goede zaak voor zowel asielzoekers als de inwoners van Grave is.

En over deze gevoelige materie, gevoegd bij de massa die ik in eerder blogs al opsomde, moet de raad dit najaar een beslissing nemen. Om tot een goede beslissing te komen is een zorgvuldige aanpak nodig. Als ergens dan geldt hier wel de volgorde: eerst nadenken, dan praten en tenslotte doen. In Grave gaat het te vaak omgekeerd.

Het wordt tijd dat het presidium van de raad zich een dag of wat met het college opsluit om voor de komende periode eens een vergaderprogramma op te stellen. En vergeet daarbij de communicatie met de bevolking niet.

donderdag 23 juli 2009

Voorbereidende en besluitvormende vergaderingen van 14 en 15 juli: een indruk

De vergaderingen hebben opgeleverd wat beoogd. De voorstellen werden of unaniem of met een grote of voorspelbare meerderheid aangenomen. Wat het resultaat betreft zal iedereen wel tevreden zijn. De wijze van vergaderen was minder fraai. De aanvankelijk uitgeschreven extra vergadering op 15 juli werd alsnog afgeblazen. Harrie de Greeff had gelijk met zijn opmerking dat je dit tegenover het publiek niet kan maken. Omdat de raad nauwelijks inhoudelijk inging op toch belangrijke zaken als Bestuursrapportage en kadernota bleek het mogelijk de voorbereidende en besluitvormende vergadering op één avond te houden en nog tijd over te houden voor de vakantieborrel.
Komend najaar staat er nog al wat op het programma:

  • Accommodatiebeleid waarin o.a. wordt beslist over wijkgebonden activiteiten, brede scholen etc.
  • Beeldkwaliteitplan binnenstad;
  • Bestemmingsplan binnenstad;
  • Parkeerbeleid;
  • Begroting 2010

En dit zijn alleen nog maar de punten die 14 juli werden aangekondigd. Stuk voor stuk punten waar het publiek bij betrokken zal moeten worden, tenminste als college en raad burgerparticipatie echt serieus nemen, zoals zij zelf stellen.
Het wordt tijd dat de raad zich ook eens bezint over het verloop van de vergaderingen. Sinds de invoering van het dualisme zijn wethouders geen raadlid meer. Zij doen dan ook niet mee aan de besluitvorming en dus niet aan de besluitvormende vergadering. De bedoeling van het dualisme is dat in de raadvergadering de politieke partijen met elkaar debatteren en niet, zoals in het verleden, dat het college zijn voorstellen verdedigt. Dat kan alleen als alle informatie voor die vergadering beschikbaar is. In Grave verlopen de raadvergaderingen nog steeds volgens het oude gebruik. De partijen richten zich vooral tot het college, dat probeert te beantwoorden of in iedere geval een antwoord toe te zeggen. Enkele uitzonderingen daargelaten vindt er geen inhoudelijke discussie plaats tussen de partijen, wel gekift. De “gasten van de Raad” is dat ook opgevallen.
Aan kadernota en bestuurlijke rapportage werden weinig woorden vuil gemaakt. Ik veronderstelde dat de kadernota het beleidsstuk van het jaar is. De raad denkt daar anders over. Blijkbaar hebben de fracties boodschappenlijstjes ingeleverd voor de komende begroting en het college kreeg de suggestie in de begroting die zaken op te nemen die op alle boodschappenlijstjes staan. Nu heb ik uit uitlatingen van wethouder Bos begrepen dat de begroting 2010 meer zal gaan over wat schrappen we dan over wat gaan we extra doen. Overigens werd met de op 14 juli genomen besluiten wel een flinke voorzet gegeven aan het verhogen van het uitgavenpatroon van de Grave. Dat zal toch door bezuinigingen moeten worden gecompenseerd. De begrotingsbehandeling wordt dus dit jaar heel belangrijk, ook en juist voor ons gewone burgers. Hopelijk wordt ons de tijd gegund inbreng te leveren.
Tijdens deze vergadercyclus werd ook weer eens duidelijk dat de uiteindelijke formulering van een besluit heel belangrijk is. De voorzitter hechtte daar enkele malen ook waarde aan, zodat een besluit goed op de band zou komen. Maar dat is niet genoeg. Zoals het op de band staat moet het ook in de notulen komen. (Een griffier van de Brabantse Staten zei lang geleden tijdens een borrel: “wat GS en de Staten besluiten is niet belangrijk; belangrijk is wat ik opschrijf dat zij besluiten”). Uit de reactie van mevrouw Henisch bij de behandeling van de multifunctioneel centrum heb ik afgeleid dat er een verschil is tussen band en formulering in de notulen van de vergadering van maart 2008. Aangezien dit aspect ook voor andere onderwerpen belangrijk is wil ik proberen te reconstrueren hoe de keuze van de raad voor de optie Maaszicht zonder direct te besluiten is uitgelopen op de waarschuwing van het college dat afwijzen van het voorstel zou leiden tot een claim van € 1.000.000. Als ik de daarvoor benodigde gegevens van de gemeente heb gekregen kom ik er op terug.

Multifunctioneel Centrum: analyse van het besluit

Allereerst valt op dat veel mensen het idee hadden dat de raad zou beslissen over het al dan niet doorgaan van het nieuwe Maaszicht. Dat blijkt ook uit krantenkoppen. Maar het ging alleen over de vraag of de gemeente het multifunctioneel centrum (al net zo’n rot woord als kultuurhuus, naamgeving wordt dus nog een interessante bezigheid) zou onderbrengen in het Nieuwe Maaszicht. En volgens het college kon de raad niet anders dan instemmen. De vraag van LPG of de gemeente zich in maart wel zo vergaand had verplicht was kennelijk van tafel verdwenen. Omdat de meerderheid van de raad toch wel van plan was met Maaszicht mee te doen was deze vraag voor het verloop van de vergadering niet zo belangrijk. Wel belangrijk is wat de raad deze keer echt heeft besloten en waarover nog geen besluit is genomen. Tussen college en fracties waren nog wel wat interpretatieverschillen te constateren. Uiteindelijk geldt ook hier: “besloten is wat is opgeschreven dat is besloten”. Daarom nu mijn commentaar op de formulering van het besluit.

Het besluit telt 4 punten

De tekst van punt 1 luidt:
“In te stemmen met centralisatie en herplaatsing van de huidige sociaal-culturele voorzieningen Esterade, Katrien en De Westhoek in combinatie met de nieuwbouw van Maaszicht.”
Er staat “de huidige etc” en niet “enkele” of “met uitzondering van wijkgebonden activiteiten”. De wethouder heeft op dat terrein wel toezeggingen gedaan, maar wel op een wijze dat hij nergens aan is gebonden, ook niet wat het tijdstip van sluiten van die accommodaties aangaat. Volgens de tekst gaat alles wat nu in die gebouwen plaats vindt naar Maaszicht. Gelukkig geldt een besluit net zo lang totdat het wordt herroepen. In de accommodatie discussie die binnenkort gaat volgen valt op dit gebied nog veel bij te sturen. Inpassen van zeker Esterade in de brede schoolgedachte sluit ik zeker niet uit. Terugkomen op dit besluit wordt wel een probleem want de opbrengst van de verkoop van de andere gebouwen is hard nodig voor de financiering

Het bedrag dat voor de investering wordt uitgetrokken staat in punt 2 van het besluit. Gezien de risicoverdeling tussen de gemeente en Brabant Zorg is dat krediet hard en dus echt een besluit. Over de dekking wordt in het besluit niets vermeld. Wel is uit de toelichting af te leiden dat een deel wordt gedekt uit verkoop van de andere accommodaties. In de tekst staat echter niet dat de raad die panden ook daadwerkelijk besluit de huidige bestemming aan die panden te onttrekken en ze vervolgens te verkopen. (in die volgorde)

Wel staat in punt 3 van het besluit, zoals het college dit voorstelde, dat de raad voor dekking van het geheel € 144.000 per jaar beschikbaar meer beschikbaar stelt dan in de begroting is voorzien. Uit de (niet bij het besluit horende) toelichting is wel af te leiden hoe dit extra bedrag wordt gedekt. Ik ben van mening dat de formulering van een besluit volledig moet zijn en alle onderdelen moet bevatten, inclusief al in de begroting opgenomen bedragen. Dat kan best in een bij het besluit horende bijlage. Blijkbaar waren de afspraken met Maaszicht over de kosten niet definitief. De wethouder zag in ieder geval nog onderhandelingsruimte. Ik vraag mij af waarom onderhandelingen met Maaszicht over de kosten niet waren afgerond en waarom het resultaat van subsidieaanvragen en BTW-compensatie niet eerder beschikbaar waren. Gewoonlijk is op tijd komen een zaak van op tijd beginnen.
De raad heeft middels een amendement dit punt 3 drastisch gewijzigd. Eigenlijk is het meer een motie dan een amendement. De € 144.000 is uit de tekst verdwenen. Daarvoor in de plaatst heeft het college nu de opdracht te proberen het beste ervan te maken. Dit zou kunnen door een post van € 170.000 terug te brengen tot € 117.000. Dan kun je narekenen dat het tekort terugloopt van € 144.000 naar € 91.000. Komisch was de discussie over de onderhandelingspositie die het college nog had. Volgens mij is het college door het voorstel aan de raad voor te leggen al akkoord gegaan met het bedrag van € 170.000 en heeft daarmee bij verdere onderhandelingen geen ander middel dan zielig kijken. Als de raad in het besluit keihard had gesteld dat niet meer dan € 91.000 beschikbaar zou worden gesteld zou het college naar Maaszicht kunnen gaan met de boodschap dat de raad voor algemeen beheer, receptie en gastvrouw (geen gastheer?) niet meer dan €117.000 in plaats van € 170.000 beschikbaar wilde stellen. Dan stond er ook voor Maaszicht iets op het spel. Natuurlijk had het college dan terug gemoeten naar de raad met het onderhandelingsresultaat. Doordat de voorzitter in de formulering van het amendement/motie wel het bedrag noemde alhoewel de indieners het na wat heen en weer gepraat uiteindelijk hadden geschrapt is er nog iets van de bedoeling van de raad overgebleven. Als je al van een besluit kunt spreken dan is in plaats van € 144.000 € 91.000 beschikbaar gesteld.
Voor deze extra exploitatiekosten is nog geen geld beschikbaar. Het college moet dat geld in de begroting 2010 opnemen. Aangezien de raad zal moeten bezuinigen betekent dit dat door dit besluit voor andere zaken minder geld beschikbaar zal zijn. De raad doet dit meer: een krediet beschikbaar stellen met de opmerking dat de consequenties in de begroting moeten worden meegenomen. Daardoor wordt een fatsoenlijke afweging over “wat doen we wel en wat doen we niet” tijdens de begrotingsbehandeling onmogelijk.

In punt 4 van het besluit staat eigenlijk dat de financiële consequenties van het besluit het centrum in Maaszicht onder te brengen nog niet bekend zijn, maar dat als het meevalt de meevallers niet voor andere zaken zullen worden gebruikt. Moest er nog bijkomen zou ik zeggen.

Wensen en bedenkingen over de verkoop van de locatie Bijl/Hofplein.

Zoals ik al had verwacht kwam er inhoudelijk niet veel aan de orde. Dit omdat de raad al op 12 mei had besloten het voormalige stadhuis op deze wijze te verkopen. Opmerkingen daarover waren wel begrijpelijk maar niet meer ter zake. Dat de raad in de voorbereiding vertrouwelijk zijn wensen kenbaar maakt is begrijpelijk. Er wordt dan nog onderhandeld. Maar nu het contract op tafel ligt en zowel college en v.d. Horst ermee akkoord zijn gegaan is vertrouwelijkheid en zeker geheimhouding zinloos. Zeker omdat inmiddels wel duidelijk is dat wat de raad wil vooral voor de verdere planvoorbereiding van belang is. Aangezien het project “Hart van Grave” door van de Horst voortvarend wordt aangepakt en bevolkingsgroepen daar inhoudelijk zijn betrokken heeft de raad er zelf belang bij dat zijn wensen zo snel mogelijk openbaar zijn. Het gaat blijkbaar om 19 punten, waaronder -hoop ik- de toekomst van het carillon. Na afloop van de vergadering op 14 juli was de raad nog even in vertrouwelijkheid bijeen. Dat was een mooie gelegenheid de vertrouwelijkheid op te heffen. Nu rest niets anders dan de vertrouwelijkheid te negeren.
v.d. Horst heeft gezien het krappe tijdschema al een vergaderplanning gemaakt. Hopelijk komt de gemeente ook snel met zo’n planning. Toegegeven is dat het tot nu toe heeft geschort aan communicatie met betrokken en belangstellende groeperingen. Die communicatie mag niet opnieuw in gevaar komen.

Strategische agenda ontwikkelingsprojecten Grave. Formele vaststelling projecten met prioriteit

De betekenis van dit besluit is beperkt. De interne ambtelijke organisatie had blijkbaar behoefte aan de formele vaststelling van dit lijstje. In die behoefte is nu voorzien. Blijft dus mijn behoefte aan een gedegen discussie over de wijze waarop de gemeente met projecten omgaat.
In de pauze heb ik diverse raadsleden aangesproken over de herbestemming van het historisch stadhuis die niet in de lijst is opgenomen. Niemand wist hoe het zat. Zekerheidshalve heb ik gebruik makend van het spreekrecht hiernaar gevraagd. Omdat het CDA er op het eind alsnog naar vroeg is er duidelijkheid over gekomen. Die herbestemming maakt deel uit van het project Bijl/Hofplein (nu Hart van Grave). Dat was niet alleen voor mij een nieuwtje. In alle discussies over dit project is het historisch stadhuis nadrukkelijk buiten beschouwing gebleven. Daarvoor zouden afzonderlijk voorstellen worden gedaan en besluiten genomen. Dat is na 7 jaar nog steeds niet gelukt. Ik ben benieuwd hoe het nu zal gaan. Het goedkoopst is natuurlijk de nodige werkzaamheden in de bouw van het “hart van Grave” op te nemen. Maar het moet mogelijk zijn met eenvoudige middelen zeker de onderverdieping, maar ook de trouwzaal op korte termijn weer in gebruik te nemen.
Ik kreeg nog een andere verklaring voor het niet op de lijst voorkomen van het monument. Dit project is namelijk niet ondergebracht bij het projectbureau, maar bij een ander deel van de gemeentelijke organisatie! Dat onderschrijft de noodzaak de projectorganisatie van de gemeente nog eens goed aan de orde te stellen.

dinsdag 14 juli 2009

vergaderingen 14 en 15 juli

Één van de redenen om deze weblog te beginnen was dat een recensie van een raadvergadering ook wel aardig en leerzaam zou kunnen zijn. De besluitvormende en voorbereidende vergaderingen van dinsdag 14 juli en de geplande besluitvormende vergadering van woensdag 15 juli geven daar ook wel aanleiding voor. Als u er gisteravond niet bij was zult u zich afvragen hoe ik nu al een commentaar zou kunnen leveren op een vergadering die vanavond nog moet worden gehouden. Wel.... die vergadering is dinsdagavond al gehouden! Eigenlijk had ik mijn reactie direct willen plaatsen maar....
Ook gezien de mooie avond ben ik na afloop van de vergaderingen naar het "Dorstige Hert"gefietst om met de raad en helpers de vakantie in te luiden. Daar trof ik naast raadsleden en ambtenaren ook een aantal schakers aan. Ik vond dat wel symbolisch. Schakers doen wat bestuurders ook zouden moeten doen: alvorens te zetten een aantal varianten een aantal zetten doordenken en terwijl de opponent nadenkt zelf al anticiperen op eventuele tegenzetten. Daarbij moet ook de klok nog in de gaten worden gehouden. Dit alles gaat alleen als je een goed overzicht hebt over het hele speelveld.
Aangezien er nu geen tijdsdruk is en dus geen snelschaak hoeft te worden te worden gespeeld zal ik mijn reactie op de vergaderingen nog even overdenken alvorens ze hier te publiceren.

zondag 12 juli 2009

Opmerking

geachte lezeressen en lezers,

Hieronder nog overwegingen over agendapunten die van de week in de gemeenteraad aan de orde komen. De omvang liegt er niet om. Als u uit de toonzetting hier en daar de indruk krijgt dat ik behoorlijk pissig ben heeft u gelijk. De wijze waarop de raad momenteel opereert vind ik bedroevend. Als ik met individuele raadsleden daarover spreken geven ze mij gelijk, misschien maar gemakshalve.

Graag verneem ik hoe u er over denkt. Dat kan via het adres:

Deze weblog biedt ook wel een gelegenheid, maar die vind ik zelf nogal ingewikkeld en beperkt.
Als u dit een zinvolle en leesbare weblog vindt meld u dan aan als volger. Dan krijgt u automatisch een seintje als ik weer wat heb op te merken. Geef het adres http://leodevreede.blogspot.com dan ook door.
Met vriendelijke groeten
Leo de Vreede

Nogmaals Multicultureel Centrum

Jacques Leurs was zo vriendelijk mij het Memo met aanvullende informatie voor de besluitvorming over het Multi Functioneel Centrum.

Naast een specificatie van de € 300.000 “overige kosten” werd van de overige vraagpunten weinig meer gezegd dan dat ze zo goed mogelijk zullen worden aangepakt.

In punt 5 werd inzicht gegeven in de wijze waarop het college (her)ontwikkeling van overige accommodaties wil aanpakken. Interessant, maar een onderwerp te belangrijk en te omvangrijk om in de marge van het besluiten over het MFC mee te nemen. Wel ben ik versterkt in mijn opvatting dat de eventuele verkoop van accommodaties niet moet worden meegenomen in de financiering van het MFC. Het is volgens mij logischer die eventuele opbrengst te betrekken in dat nieuwe beleid. Bovendien acht ik het niet uitgesloten dat met name Esterade, zoals het nu is, daar nog een rol in kan spelen.

De mededeling in de Gelderlander over het aftreden van het bestuur van Quadrant is te genant om daar opmerkingen over te maken.